Reporter van toestanden, lezer van dingen
Voor Humo ging ik vorige week op stap in enkele buurten waar zich de voorbije vier jaar een hoop migranten uit Oost-Europa gevestigd hebben. Het grappige is dat de Turkse Gentenaars daarover klagen zoals vele autochtone Belgen doen over de Turken. Omgekeerd foeteren de Bulgaren op Turkse koppelbazen. Allemaal hebben ze een flesje Jupiler in de handen.
Hemelvaart, Schmemelvaart. Ik heb gewerkt, gisteren. De hele middag rondgelopen in de Wondelgemstraat in Gent. Turken gevraagd waarom ze toch zo fanatiek voor de nationale ploeg van hun land van oorsprong blijven supporteren. Wijze gasten, die Turken.
Zaterdag ging ik met gids Wouter Van Landuyt op safari in een Gentse jungle. Wij ontdekten invasieve exotische planten – waarvan sommige wel degelijk geváárlijk zijn – wier bestrijding de belastingbetaler jaarlijks miljoenen euro’s kost.
Ge moogt dit bericht nu al lezen. Maar ik raad u aan om éérst naar de MG Tower te spurten, te genieten van het fenomenale uitzicht over Gent, en dan pas terug te komen om dit stukje te consumeren. Mijn verslag blijft hier tot het einde der tijden staan, maar enkel vandaag – zondag 15 mei 2011 – kunt ge de MG Tower bezoeken.
Van de dichtkunst ben ik geen fan. Nog nooit heb ik een poëziebundel gekocht. Van versregels val ik in slaap: stevig doorlezen kunt of moogt ge niet, en nooit zit er daar eens een geestig of spannend verhaal in. Een tijd geleden heb ik wel een dichter geïnterviewd: Coenraad De Waele. De Waele is een wijze gast, zeker voor een poëet.
We zitten op de tram, mijn vrouw en ik, op weg naar het centrum van de stad. Achter ons zitten twee mensen, maar ik weet niet of zij eveneens een koppel zijn. Ik betwijfel het. De jongen stelt – met een behoorlijke luide stem – vragen als: “Vanwaar ben je?” en “Woont je mama ook nog in Lokeren?” Het meisje antwoordt daarop alsof ze niet veel lust heeft in een conversatie.
Lang geleden begon een achttienjarig meisje te werken in café Gent-St.-Pieters. Daar leerde zij haar latere man kennen, die toen nog kaartjesknipper was bij de Spoorweg. Zeven jaar later was het café van haar en hing haar man zijn kepie aan de wilgen om achter de toog mee te draaien. Nu heeft het café zijn deuren gesloten omdat er per se een nieuw plein moet komen aan de achterkant van het gelijknamige station. Ook monumenten kunnen onteigend worden.
Ze zijn voorbij. Die tien dagen waar elke Gentenaar maanden naar uitkijkt, zitten er weer op. Het was leuk, maar ik zal ze even niet missen, die Gentse Feesten. Tijd om terug te keren naar planeet Aarde.
Nog slechts één nacht Gentse Feesten te gaan. Lees het verslag van de voorlaatste ochtend om in de sfeer te geraken. Zet een muziekje op en drink een Irish Coffee. Oefen enkele oneliners voor de spiegel en schrik niet als u mij straks tegenkomt.
Op de Gentse Feesten krijgt je stofwisseling het zwaar te verduren. Ook na acht nachten is het raadzaam dat je een evenwichtig dieet respecteert. Je begint de dag het best met een ricard om te eindigen met enkele croissants en een pintje. Zo blijven we fris tot op het bittere einde.
Mensbrugghe 