Reporter van toestanden, lezer van dingen
Eén week tijd, vijf incidenten. Vijf keer zei een autobestuurder impliciet: Fuck you, fietser, sterf. Dus geef ik op 14 oktober mijn stem aan de lijst die mijn overlevingskansen in het Gentse verkeer het grootst maakt.
De eerste mens op de maan? Goh ja, whatever. Als eerste de opengelegde Reep opvaren, dát wou ik doen. En ik heb het gedaan.
Het is voorbij. Over en uit. Elke cel van ons lichaam is verzadigd, onze mitochondriën zijn uitgeput, de neuronen in onze kop hebben afkoeling nodig. De Gentse Feesten waren top, kreunend kruipen we in ons bed.
Het einde is in zicht, het ongeluk komt steeds dichterbij. Laten we het camoufleren, zodat het plezier nog even de bovenhand mag halen.
Een weefsel van hoogdravende boertigheid. Geluk clasht met verdriet, terwijl er gezellig wordt getongzoend. Reikt het axioma van de bilocatie werkelijk zo ver?
Er zijn mensen die te vroeg arriveren op de Vlasmarkt en het plein weer verlaten omdat ze zich vervelen. Er zijn mensen die op tijd toekomen en proeven hoe geluk smaakt. Ik heb mijn geluk graag met een Ricard en enkele pilsjes.
Laat de nacht zijn gang maar gaan, hij weet zelf het best wat goed is. Wij kunnen er ons slechts aan overgeven, willoos meedrijvend naar de goot van de Gentse Feesten.
Nog nooit heb ik zo matig uitgekeken naar de Gentse Feesten. Zelfs op de vooravond van het culturele zuipfestijn waren mijn gevoelens lauw. Maar de zon heeft de knagende desinteresse vernietigd.
Al wat de zomer nu nog brengt, krijgen we voor niets. Na de Gentse Feesten leven we op geleende tijd. De hoofdpersonages mogen herbronnen terwijl de omgeploegde Vlasmarkt aan zijn winterslaap begint.
De Gentse Feesten zijn nog niet helemaal voorbij, maar toch begin ik ze al te missen. Zeker na de prachtige nacht die vanochtend verdampte onder een felle zon. Preventieve nostalgie is een geliefd luxeproduct.
Mensbrugghe 