Reporter van toestanden, lezer van dingen
We leven nog allemaal. Na zes nachten Gentse Feesten is er nog niemand afgevoerd met het syndroom van fataliteit. Er zijn wel al klappen gevallen. Maar de grootste klap kwam van boven. God kwam zich even moeien met het vrolijke volksfestijn.
Na vijf nachten Gentse Feesten ben je kapot, zelfs als je niet elke dag op de Vlasmarkt staat. Maar we moeten erdoor. We moeten onze demonen verdrinken en de grenzen van ons mens-zijn opzoeken. Ooit volgt er wel een catharsis. Ondertussen stapelt de waanzin zich op.
Gent heeft de kortstondige invasie van provincialen overleefd. Ja, er is bloed gevloeid, en ook het bier en de pis stroomden rijkelijk over onze authentieke kasseien. Maar de massa is weer naar huis en we hebben de stad opnieuw voor onszelf.
Stilaan komen de Gentse Feesten op kruissnelheid. De feestvarkens raken onthecht van de dagelijkse sleur en bereiken de collectieve roes die de Vlasmarkt kenmerkt. Voor een reporter is het een eer om te mogen parasiteren op de vriendelijke waanzin van een uitverkoren massa.
Des morgens op de Vlasmarkt worden steevast de Grote Onderwerpen aangesneden. Als er één Groot Onderwerp is, is het God wel. Maar over God zwijg ik, want Hij schiep mijn stad Gent boven alles.
Er is nog maar één nacht Gentse Feesten gepasseerd en ik heb het gevoel dat we al een week verder zijn. Misschien heb ik dit weekend een beetje te veel hooi op mijn vork genomen, maar dronken ben ik nooit geweest. Gelukkig maar, want angst en wanhoop zijn nooit veraf.
Al sinds november ben ik bezig met een reeks reportages over de Lange Wapper. De bedoeling is dat ik op zoek ga naar verhalen in de buitenwijken van Antwerpen, waar de Oosterweelverbinding passeren zal. Al iedere keer was rotweer mijn doorweekte deel. Behalve die mooie doch bitter koude dag dat ik de Liefkenshoektunnel bezocht. Maar toen zaten we in Oost-Vlaanderen, en in Oost-Vlaanderen regent het niet – behalve in Aalst.
Vandaag is er een artikel verschenen van mij op de journalistiek website Apache. Tegelijk stond er een reportage van me in dagblad De Standaard. Op zich is dat niet abnormaal: ik heb al meermaals voor Apache geschreven en sinds november schrijf ik regelmatig voor De Standaard. Het is zelfs al eerder voorgekomen dat er op dezelfde dag via beide media iets van mijn hand op de wereld werd losgelaten. En wat dan nog?
Moet ik stilaan beginnen te geloven dat ik werkelijk een luie zwam ben? Baneengij. Ik heb het gewoon zeer druk, da’s al. Ik vraag het maar omdat ik nu al ruim twee weken tijd probeer te vinden om een kort verslagje online te zetten over het Gents Boksgala van 23 april.
Laatst was ik in San Francisco. Dat is een wijze stad in de Verenigde Staten van Amerika, op zichzelf een wijs land in een wereld die aan het vergaan. Enfin, het is daar wijs als je ondernemend bent, niet bang bent om op je muil te gaan en vervolgens ook niet op je muil gaat, want dan heb je er gelegen.
Mensbrugghe 