Reporter van toestanden, lezer van dingen
Gent heeft de kortstondige invasie van provincialen overleefd. Ja, er is bloed gevloeid, en ook het bier en de pis stroomden rijkelijk over onze authentieke kasseien. Maar de massa is weer naar huis en we hebben de stad opnieuw voor onszelf.
Stilaan komen de Gentse Feesten op kruissnelheid. De feestvarkens raken onthecht van de dagelijkse sleur en bereiken de collectieve roes die de Vlasmarkt kenmerkt. Voor een reporter is het een eer om te mogen parasiteren op de vriendelijke waanzin van een uitverkoren massa.
Er is nog maar één nacht Gentse Feesten gepasseerd en ik heb het gevoel dat we al een week verder zijn. Misschien heb ik dit weekend een beetje te veel hooi op mijn vork genomen, maar dronken ben ik nooit geweest. Gelukkig maar, want angst en wanhoop zijn nooit veraf.
Mijn stad dommelt in en maakt zich op voor een zomerse winterslaap. De meeste cafébazen tappen een maand lang geen
Sinds vanochtend ben ik openlijk fan van het toeval. De eerste quote die ik vanochtend heb opgeschreven, luidde als volgt:
Na acht dagen Gentse Feesten beginnen ze het door te hebben, mijn maten. Ik sta op de Vlasmarkt voor het saucissenkraam
Het is allemaal niet gemakkelijk in ’t leven. ’s Nachts is er geen sprake van dat er na regen zonneschijn
Voel mijn hersengolven oscilleren terwijl ik terug naar huis stap van de Vlasmarkt. Luister naar het geluid van mijn brein
“Godvervlammestemiljaardenondedju”, vloekte ik gisteren om half vijf ’s ochtends op vijfhonderd meter van mijn deur. Ik was mijn fotocamera, mijn
Ontwaak, zachtjes aan, en lees met een bedaard gemoed de volgende quote, die in de nacht van zondag op maandag
Mensbrugghe 