Reporter van toestanden, lezer van dingen
Tom Heremans is er in zijn artikel over vrouwenblogs volgens sommigen in geslaagd om een hoop citaten uit hun context te rukken. Die mensen moet meer boeken van William Gibson lezen. Dan zouden ze weten dat Heremans alleen maar context toegevoegd heeft aan hun teksten.
Wijskens. Er zijn nog twee blogposts in voorbereiding. Eentje over een schitterend fictieboek dat ik vandaag uitgelezen heb. Een andere over het ideale beroep, dat ik momenteel uitoefen, maar waarin nog zeer veel onbenut potentieel zit.
Zijn hoofd is lijk een bak koperen nagels. Dat zeggen ze in Kortrijk van iemand met wortelgrijze haren, zo leert de nieuwste aflevering van het Woordenboek van de Vlaamse Dialecten ons. Het boek verzamelt de dialectwoorden die gebruikt worden voor het menselijk lichaam. Ik vind het de max.
Iets voor elf. ’s Morgens. Ik zit thans aan de toog van café Le Coq, vlak bij de beurs in Brussel.
België heeft zijn eigen legertje eco-warriors: de Field Liberation Movement zal op zondag 29 mei een experimenteel patattenveld in Wetteren vernietigen. Op het proefveld testen de UGent, het Vlaams Instituut voor Biotechnologie, de Hogeschool Gent, het Instituut voor Landbouw- en Visserijonderzoek en chemiereus BASF aardappellijnen uit die resistent gemaakt zijn tegen de aardappelziekte. De actievoerders zullen de genetisch gemodificeerde aardappelen uit de grond halen en vervangen door biopatatten.
Van de dichtkunst ben ik geen fan. Nog nooit heb ik een poëziebundel gekocht. Van versregels val ik in slaap: stevig doorlezen kunt of moogt ge niet, en nooit zit er daar eens een geestig of spannend verhaal in. Een tijd geleden heb ik wel een dichter geïnterviewd: Coenraad De Waele. De Waele is een wijze gast, zeker voor een poëet.
Sommige mensen, zoals Jan Seurinck, hebben discipline. Andere sjarels, zoals ikzelf, hebben dat niet. Jan post zeer regelmatig iets op zijn blog, bij mij is het soms máánden wachten eer er nog eens iets verschijnt.
Yep, ik schrijf weer voor De Morgen. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat mijn artikels er ooit nog zouden opduiken — en ik ben niet de enige. Maar kijk, ondertussen heb ik al drie reportages afgewerkt en begin ik het zelf stilaan te geloven. ’t Voelt verdomd goed om weer thuis te zijn.
Het boek The Truth about Markets (2003) van John Kay is tamelijk geweldig voor wie zich afvraagt hoe economieën eigenlijk echt werken.
Mensbrugghe 