Een zilveren schaal


Het is alwéér bijna een maand geleden dat ik nog eens iets op m’n blog gezwierd heb. Dju. Hoe is dat toch mogelijk? Ik begin stilaan te overwegen om alles wat ik voor het journalistieke laboratorium De Werktitel schrijf ook op mijn blog te posten. Want nu lijkt het alsof ik geen klop meer doe. Maar klop of géén klop: ik ben wel genomineerd voor de verkiezing van de Site van het Jaar 2009. Breng uw stem uit en ontvang mijn dankbaarheid uit een zilveren schaal.

Iets meer dan een maand geleden ging De Werktitel online, en dat is te zien aan de bijdrages op mijn persoonlijke blog. Die munten tegenwoordig uit in afwezigheid. Dat wil zeggen dat ik mijn blog zal moeten heruitvinden, bijvoorbeeld door er gewoon kortere dingen op te smijten. Losse bedenkingen waar je geen halve dag op zit te zwoegen. Hapklare brokken onzin die makkelijk mee opgaan in de Waan van de Dag. Een studie van een of ander pr-bureau zal bewijzen dat mijn publiek daarop zit te wachten.

In de tussentijd verwijs ik u graag door naar De Werktitel zelf (zie de link hierboven, ik plaats hem geen twéé keer). Ik heb daar nog niet eens tien artikels voor geschreven en toch lijk ik heelder dagen in de weer voor ons fijne freelancecollectief. Dat heeft ermee te maken dat ik – tegen al mijn dure eden en in bloed gedrenkte beloftes in – eindredactie pleeg voor De Werktitel. Als ik zelf iets schrijf, zijn de reacties verdeeld. Wat interessant is. Een kleine minderheid zegt dat ze zich een kriek gelachen hebben met mijn satirische stukken, de overgrote meerderheid begint er gewoon niet aan, en een andere kleine minderheid laat niet na me op mijn onkunde te wijzen. Leutig.

Ondanks mijn bijdragen is ook De Werktitel genomineerd voor de Site van het Jaar 2009, en wel in de categorie ‘Nieuws en duiding’. Ik vind dat stoer. We staan met moeite een maand online en we hebben al meteen de weg gevonden naar het establishment. Het wordt tijd dat we eens iets vriendelijks schrijven over de regering, zodat onze toekomst helemaal verzekerd is. Soit, als ge op mij stemt in de categorie ‘Blogs’ kunt ge evengoed ook een stem uitbrengen op De Werktitel. Zo moeilijk is dat niet, hein.

Als ge desondanks zegt: pfff, De Werktitel, De Werktitel, voor mij is er maar één site die ertoe doet, en dat is standaard.be, dan zal ik u niet komen onthoofden met een zilveren schaal. Ik zal daarentegen zeggen: ook goed. Ik schrijf nu namelijk eveneens af en toe voor De Standaard. ’t Is te zeggen, mijn eerste reportage (alleen voor abonnees), over middeleeuwse Gentse kelders en een onderaardse gang van de Duitsers aan het Sint-Baafsplein, is gisteren verschenen. Maar als alles loopt zoals het lopen moet, komen er weldra meer. Het zullen vooral reportages zijn over het verborgen leven in Gent, dingen die niet echt passen op De Werktitel.

En – haha! – op De Werktitel zet ik dan de dingen die niet echt passen in De Standaard. Zo ben ik thans al vele dagen bezig met het uittikken van een lange reportage over het Lobroekdok in Antwerpen. Dat moet iets worden in de stijl van mijn verslag over het beruchte kanaaldorp Desteldonk, dat door velen nog altijd als het hoogtepunt van deze blog wordt beschouwd. Met zoiets moet ik bij De Standaard allicht niet afkomen, of ik krijg een doos Tamiflu in mijn pollen gedrukt en het vriendelijke verzoek om pas terug te keren als ik helemaal genezen ben.

Maar bon, ik zou u los daarvan iets willen vragen: hebt ge deze voorlopig laatste blogpost werkelijk helemaal tot hier gelezen? Dan zijt ge allicht nog niet gaan stemmen. Wilt ge dat dan verdorie nu onmiddellijk doen!

Overigens een aanvulling ná het publiceren van dit bericht. Op de blog van Houbi, wie of wat dat ook moge zijn, staat een schoon overzicht van alle genomineerden. Die mens heeft er zijn werk in gestoken, dus moogt ge óók op hem stemmen (per categorie mag men drie stemmen uitbrengen, vandaar).

De site van de Site van het Jaar 2009. Als ge op het bolleke naast mijn naam klikt, moogt ge ook op het bolleke naast Houbi's naam klikken. Uit dankbaarheid.
De site van de Site van het Jaar 2009. Als ge op het bolleke naast mijn naam klikt, moogt ge ook op het bolleke naast Houbi's naam klikken. Uit elementaire dankbaarheid.
Advertenties

10 comments

  1. Ohwacht, neen, de blogverkiezing van het jaar! Nog zoiets waar de hele zogezegd alerte bloggemeenschaap al mekkerend meedoet: een reclamecampagne van een IT-blaadje dat niemand leest, (laat staan een gerespecteerde blogger, ben je gek?), want te stom om te helpen donderen, echter jaarlijks met de mantel der liefde gaan overdekken want eindelijk, eindelijk, is er iemand die aan hun lul zuigt.

    Zog.org, gaat recht en reden met de eerste prijs lopen maar op de duur vraag je je waarom die mens het nog doen, het lijkt wel ziekelijk.Geen dag gaat voorbij of “The Website That You Must Assume To be Real” bericht over zijn wedervaardigheden: close-ups van de zijn laatst geboren dochter, het school net vel of we haddnen en de foto’s van kleine gezien deieniet ui de vulva kwam kruipen, ziektes, ongenaame verwikkelingen van diezelfde laatste geboorte een paar jaar later met een ongeval met een roltrap, het overlijden van zijn vader, röntgenfotos van zijn helemaal kapote rug (niet zonder reden, mijnher hotst maar rond met dan ding in zijn rug alsof het niet is, terwijl iemand ander het een beetje rustig aan zou doen, maar neen) EN , wij moeten dat allemaal WIJS vinden..
    Ja natuurlijk, we vinden dat allemaal wijs want: een versie van HLN waar we ons allemaal aan zitten te verlekkeren maar dan op intelloctueel (sic) niveau..

    1. Dag Huug,

      Wat je zegt over die verkiezing vind ik eerlijk gezegd niet helemaal onterecht. Ik heb zelf geen abonnement op Clickx en ik ken geen mensen die dat wél hebben. Maar nu loop ik wel te pronken met die nominatie.

      Wat je schrijft over blog.zog.org vind ik echter een beetje raar. Als zijn schrijfsels je zo irriteren: lees ze dan niet. Zoals ik doe. Die mens leest ook mijn dingen niet omdat hij wéét dat ik Radio Plasky wil zijn (not), maar ça va. Zolang hij de wetten van dit land niet overtreedt, staat het hem vrij te schrijven wat hij wil en staat het ons vrij om dat volkomen te negeren. Het is nu zelfs jóúw schuld dat ik op blog.zog.org gelezen heb dat mijn blog “Veel gedoe en veel genavelstaar, al bij al: weinig inhoud” bevat. 😉

  2. Wat er hier verschijnt, lees ik met veel plezier.

    En ik moet nog de eerste mens met een weblog tegenkomen die niét voor een groot deel op gedoe en genavelstaar werkt — maar behalve dat: die weinig inhoud slaat vooral op het eerste zinnetje van hierboven: “Het is alwéér bijna een maand geleden dat ik nog eens iets op m’n blog gezwierd heb.”

    Ik vind mijn eigen weblog overigens géén nominatie waard, en ik vraag dan ook niemand om erop te stemmen.

    1. Dag Michel,

      Je blog is wél een nominatie waard. Zeker en vast. Je hebt een goede pen en je bedient een breed publiek dat, aan de vele reacties te zien, zit te wachten op je berichten. Je blog is ook echt een persoonlijk logboek, wat aanvankelijk toch de essentie was van het fenomeen ‘weblog’. Dat alles in acht genomen lijkt een nominatie me alleen maar gepast. En hoewel ikzelf niet zit te wachten op nieuws over je oorontsteking (veel beterschap gewenst trouwens), heb ik bijvoorbeeld wel genoten van je post over de beruchte sp.a-mails. Vandaar dat ik Huugs reactie raar vind: zolang hij niet naar blog.zog.org surft, kan hij er toch geen last van hebben dat je hem om de oren slaat met je huis-, tuin- en keukenavonturen? Uiteindelijk selecteert de vrije burger toch zelf wat hij leest, dacht ik.

      (Overigens: in mijn vorige reactie lijkt het door een voornaamwoordelijke draai alsof ik je blogposts irritant noem. Dat is for the record níét zo. Ik lees je blog gewoon selectief.)

  3. Voilà, nu ken je wel iemand die een abonnement op Clickx heeft. Maar om heel eerlijk te zijn: via het werk (= de school). Interessant boekske om diagonaal door te gaan, kwestie dat je weet hebt van al die ontwikkelingen waar je niets van af wist en hier en daar toch wel een interessante tip die het digitale leven weer wat aangenamer maakt. Er bestaan er ongetwijfeld andere en misschien betere maar die lees ik dan hier en daar. Oh ja, van bij het binnenkomen van de Site van het jaar boekske heb ik gestemd. Je raadt het nooit: De Werktitel en Mensbrugghe. Meer moest dat niet zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s