Toestanden

21 juni 2009


“Ik ben geen rancuneuze mens.” Dat zijn de letterlijke woorden van de heer Klaus Van Isacker, algemeen hoofdredacteur van De Morgen, op de redactievergadering van 18 mei. De lijst van mensen die collectief buiten moesten, deed toen al anders vermoeden. De manier waarop de overblijvers nu behandeld worden, bevestigt alleen maar dat rancune zo niet de drijfveer dan toch minstens een bijzonder belangrijke factor is van het beleid van de hoofdredactie van De Morgen.

Waarom anders moet cultuurjournalist Dirk Steenhaut, reeds lang vóór de ontslagronde al veelvuldig geviseerd door de heer Van Isacker, gedwongen toetreden tot de sterfput van de eindredactie?

De heer Steenhaut is een kei in zijn vak. Hij schrijft als geïnteresseerde journalist en níét als dolenthousiaste fan, wat zeker in de wereld van muziekrecensenten veeleer uitzondering dan regel is. Ondanks die journalistieke afstandelijkheid geven zijn stukken ook altijd blijk van een grote liefde voor zijn onderwerp (veelal muziek van het alternatieve, zelfs experimentele soort) en voor de Nederlandse taal. Laat hem onder IJslandse lavabrokken zoeken naar onbekend muzikaal talent en hij leeft helemaal op. Met de Coldplays van deze wereld moet je hem daarentegen niet lastigvallen. 

Als lezer kom je in de recensies van (DS) iets te weten over muziek zonder dat hij je lastigvalt met storende vergelijkingen en kromme metaforen. Zijn licht laat hij vooral schijnen op platen die niet op makkelijk succes mikken. Hij probeert de lezer er altijd van te overtuigen verder te kijken dan de Ultratop 50 en vervult zo een belangrijke rol voor de actieve meerwaardezoekers onder de muziekliefhebbers. Ook op het gebied van beeldende kunst en andere cultuuruitingen is de heer Steenhaut geen uil.

Toch vindt de heer Klaus Van Isacker dat de betrokken journalist “geen meerwaarde heeft voor de cultuurredactie”. Hij wordt gedegradeerd tot eindredacteur. Dat ging zo: afgelopen week kreeg de heer Steenhaut het voorstel om de eindredactie te versterken. Hij antwoordde dat hij daar niet op zou ingaan. Vervolgens werd hem gevraagd er een nachtje over te slapen. Niet nodig, “want ik mag erover nadenken tot ik blauw zie, maar, met alle respect voor de eindredactie, ik ga er niet heen”. En hij heeft verdomme gelijk, want de eindredactie is een strafkamp waar journalistieke talenten verkwist, vermoost en versmoord worden.

Een dag later was de heer Steenhaut niet van gedacht veranderd. Dat maakte ondertussen al geen moer meer uit, want uit de mond van de algemeen hoofdredacteur kwamen de volgende woorden: “Je hebt geen keus.” Einde gesprek. Je zult ’t maar meemaken na ruim twintig jaar trouwe dienst.

Het is niet de enige vreemde beslissing van de man die het absolutisme een gezicht gaf op de Arduinkaai 29. Zo mag Paul Goossens, in 1978 oprichter van De Morgen en tegenwoordig vooral Europajournalist bij persagentschap Belga, zijn tweewekelijkse opiniebijdrage voortaan op zijn buik schrijven. Reden? “Ach, hij is toch niet goed.” Zegt de hoofdredacteur van wie niemand ooit een artikel gelezen heeft over zijn verre voorganger, een waar monument in de vaderlandse journalistiek. De heer Goossens was bij De Morgen hoofdredacteur van 1978 tot 1991. Ik ben benieuwd of de heer Van Isacker het even lang zal uithouden.

In ieder geval niet als de toestanden openbaar worden gemaakt waarover ik nu nog zedig zwijg. Ik zwijg uit respect voor de privacy van de betrokken personen. Ik zwijg ook omdat ik hen niet wil schaden door over hun wedervaren met de hoofdredactie te berichten. Maar als het moment gekomen is, zal men tot in Kobbegem de wenkbrauwen fronsen.

In afwachting daarvan nog dit: vrijdag hebben wij, de achttien mensen die het bedrijf de afgelopen twee maanden gedwongen of vrijwillig verlaten hebben, een uitstuiffeest gehouden in de Gentse Vooruit, de mythische plek die haar naam deelt met de krant waaruit De Morgen voortgesproten is. De laatste keer dat de redactie verzamelen blies in de Majolicazaal was drie jaar geleden, bij de afscheidsdrink van Wim Coessens. In 2006 moest de heer Coessens opstappen als algemeen directeur omdat de krant volledig opgeslorpt werd door De Persgroep Publishing. Voortaan was er geen sprake meer van NV Uitgeverij De Morgen, wel van media-unit De Morgen.

Met het verdwijnen van de directeur van De Morgen verdween ook een belangrijk tussenschot tussen de redactie en de directie van De Persgroep. De Vlaamse Vereniging van Journalisten (VVJ) titelde zelfs: ‘De Persgroep onthoofdt De Morgen‘. Profetische woorden. Ondertussen is duidelijk dat het personeel er inderdaad niet beter van geworden is, maar de oud-directeur wél. Hij was er ook, vrijdag. De ietwat schuchtere, afgeborstelde slungel van drie jaar geleden heeft plaatsgemaakt voor een charismatische reus die blaakt van zelfvertrouwen.

Hij was niet de enige ex-medewerker van De Morgen bij wie zo’n transformatie vastgesteld werd. De hele avond lang merkten de beklaagde overblijvers op dat hun oud-collega’s er allemaal stralend bijliepen. Oprecht blij om bevrijd te zijn van De Morgen.

We kunnen niet anders dan de heer Klaus Van Isacker hetzelfde toewensen.

Advertenties

13 Reacties to “Toestanden”

  1. toolish said

    hé, da’s toeval: ‘de zotte morgen’ speelt hier. knap stukje, maar vrolijk wordt een mens er niet van. dirk steenhaut is inderdaad een uitzonderlijk talent. zonde zonde zonde.

  2. Pablo said

    Dirk Steenhaut rules. Vooral omdat hij niet zo opgefokt schrijft als Sasha vander Speeten en consoorten (die zichzelf verwarren met marketeers van EMI & Sony). We want more of this…

  3. Floor said

    Tim, je schrijft geweldig saillante stukjes hier op je blog en ik ben blij via deze weg te weten te kunnen komen wat er écht reilt en zeilt achter de schermen van DM (tot voor kort mijn absolute nummer één der kwaliteitskranten – that is, tot ik deze blog begon te volgen…). Maar één ding vind ik vreemd. De eindredactie bestempel je als een “strafkamp waar journalistiek talent verkwist wordt”, maar als ik het goed voorheb maakte je er zelf deel van uit…? Die paradox begrijp ik niet helemaal. Waar haalde je de motivatie dan vandaan om dat werk te doen?

    • Mensbrugghe said

      O, maar ik deed mijn werk graag, hoor. Heel erg zelfs. Toch noem ik de eindredactie een strafkamp en wel wegens de structurele onderwaardering en het voortdurende misprijzen waarmee de eindredacteurs nog altijd geconfronteerd worden. Vorig jaar zei een chef nieuws die nog altijd op post is letterlijk: “Ik dacht eerlijk waar dat jullie een bende Neanderthalers waren.” Als een indrukwekkende flurk van een gast zoiets durft te zeggen over een team van vijftien capabele, intelligente en bijzonder taalgevoelige mensen die elke dag tot ’s avonds laat achter de schermen journalistiek plegen, mag je wel zeggen dat de eindredactie een sterfput is. Dat de gemiddelde eindredacteur de gemiddelde schrijvende journalist overklast als het aankomt op vlot, helder en correct schrijven, lijkt maar niet door te dringen tot de hogere regionen van De Morgen.

      Ik ben er zelfs van overtuigd dat die hogere regionen geloven dat ik voor deze blog een ghostwriter heb moeten inhuren. Want het bestáát toch niet dat ik meer dan een halve zin op papier krijg?

  4. agnes said

    Je hebt natuurlijk 200 % gelijk met wat je schrijft over Collega DS (met wie ik overigens een liefde deel vooral alles wat noordelijk). Ik vind daarentegen niet dat de eindredactie een sterfput is of liever, zou mogen zijn.
    Goede eindredacteuren zijn goudvisjes die met bladgoud zouden gevoed moeten worden. Ze moeten veel weten – zeg maar alles- , de kleinste onwilligheden van de Nederlandse taal beheersen, stressbestandig zijn, afstand doen van een normaal sociaal leven (want altijd ’s avonds werken) en absoluut geen ego hebben. Eindredacteuren verdienen respect zoals kleuterleid(st)ers, bejaardenhelpsters en vuilninismannen dat verdienen.
    Maar nogmaals: Dirk S moet niet naar de eindredactie!

    • Frans said

      Dat heb je mooi gezegd Agnes, zoals we dat van jou gewoon zijn maar zoals we dat nauwelijks nog in De Morgen mogen lezen. Helaas zijn er geen kranten meer waar zo over de eindredactie gedacht wordt, en dat zie je eraan.
      Ik prijs me gelukkig dat ik nog net op tijd ben kunnen ontsnappen, en dat ik bovendien een uitgever heb gevonden die verzorgde teksten wél belangrijk vindt.

  5. Karel said

    Uit de nieuwsbrief van de VVJ vandaag citeer ik u met plezier:

    Nederlands
    Vlamingen hebben het woord “omdat” geschrapt. Tenminste, dat kan worden afgeleid uit gesprekken op radio en tv. Tegenwoordig heet het “omwille van het feit dat”. Tja…
    “Omwille van”, nog zoiets. Geen mens lijkt het verschil nog te kennen tussen “wegens”, of “vanwege”, en “omwille van”. Moet ook niet verbazen. Het aantal Vlaamse hoofdredacties dat nog belang hecht aan correcte taal en een goede schrijfstijl is inmiddels op één hand te tellen. Zélfs als aan die hand een gepensioneerde houtbewerker zit. “Taalfouten? Maakt niet uit. Verkoop je geen krant minder door”, heeft de hoofdredacteur van een gerespecteerde Vlaamse courant zich in een niet zo ver verleden eens laten ontvallen. Onverantwoord gênant.
    Maar goed, wie af en toe behoefte heeft om nog eens iets te lezen in correct Nederlands, dat ook is nagelezen voor het op het publiek wordt losgelaten, moet maar eens gaan kijken op de weblog van Tim F. Van der Mensbrugghe: https://mensbrugghe.wordpress.com. Tim was tot voor kort eindredacteur bij De Morgen en behoort tot de groep getalenteerde journalisten die de hoofdredactie heeft “moeten laten gaan”.
    Wie op zijn blog verzuurde, cynische oprispingen verwacht, vergist zich. Je krijgt er sprankelende stukjes geserveerd, in een frisse taal, vlot Nederlands – zonder te struikelen over allerlei gallicismen of met je taalgevoel te blijven haken aan divers verkavelvlaams – een verademing, met andere woorden. Dat je en passant ook nog een en ander verneemt over de interne keuken van De Morgen is mooi meegenomen.

  6. Kaat said

    Ontslagen worden? Ach, het kan altijd nog veel erger! Van een ladder vallen tijdens het tuinieren, bijvoorbeeld…

  7. Eric said

    Ach, de scalp van Dirk Steenhaut is de zoveelste trofee aan de gordel van Klaus Van Isacker. Er lopen dus nog teveel cultuurjournalisten rond, zoveel is duidelijk.
    Vrij naar Walter Pauli en Raymond van het Groenewoud (woeha !): de middenstand regeert het land. Of was het de tussenstand ?

  8. Bartjeuh said

    “Vrij naar Raymond van het Groenewoud”??? Hopelijk leest Luc De Vos (van Gorky) deze blogreactie niet…

  9. […] zijn publiek áls door muzikanten gerespecteerd wordt. Begin juli al ondernam de hoofdredactie een poging om Dirk Steenhaut te verbannen naar de sterfput van de eindredactie. Dat ging toen niet door, onder […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: