Mail aan de collega’s

18 mei 2009


Vrienden,

Mijn e-mailaccount bij De Morgen is officieel, technisch en definitief dood, maar ik zou mezelf niet zijn als dat me had tegengehouden om jullie allemaal te bedanken voor de bijzonder onderhoudende jaren die ik beleefd heb op de Arduinkaai 29 te Brussel. Vooral het afgelopen half jaar was zo geestig en opwindend dat ik zelfs meermaals vergeten ben wat voor een ondankbare kutjob eindredacteur spelen geworden is op De Morgen. (Ben ik blij dat ik er vanaf ben? Bahjagij!)

De befaamde koelkast vol edel trappistenbier die zich plotsklaps onder mijn bureau leek te bevinden heeft natuurlijk ook geholpen om onze nogal belegen hoofdkazen te verteren. Mijn respect gaat uit naar alle collega’s – zowat iedereen dus – die mij een half jaar lang mijn dagelijkse portie gerstenat van hoge gisting hebben gegund. Dat een uit de hand gelopen practical joke uiteindelijk een van de weinige contacten tussen de Algemeen Hoofdredacteur en een lid van de eindredactie heeft opgeleverd, doet mij de hele Frigohistorie vergelijken met één slok Westmalle Tripel: heerlijk zolang het duurt, maar met een niet te ontkennen nasmaak van lichte bitterheid op het einde.

Contact met de Algemeen Hoofdredacteur is voor geen enkele eindredacteur heilzaam gebleken. De drie eindredactionele sukkelaars die in tegenstelling tot hun naaste collega’s wél tot in het bureau geraakt zijn van de Managing Editor, zoals de brave man zichzelf nietsvermoedend maar veelbetekenend betitelt op LinkedIn.com, hebben het alledrie met een C4 moeten bekopen: Maarten, Vicky en ikzelf. Vlogen wij als Icarussen te hoog, waarop de Zonnegod het nodig vond onze vlerken te schroeien?

De vele sms’jes met woorden van appreciatie die ik afgelopen weekend ontvangen heb, stellen gelukkig het beeld bij dat het redigerend management ons bij monde van Solidair Hoofdredacteur Nr. 3 al zolang probeert voor te houden: dat wij, eindredacteurs, zielige fuck-ups zijn die de artikels van de journalisten alleen maar kunnen verknoeien. Oké, ik kan me gerust enkele teksten herinneren die ik verkloot heb, zeker toen ik nog freelancete voor die uithoek van de redactie waar men het enkel had over balleke-trap en veloke-rij, maar meestal heb ik mijn job uitgeoefend met liefde, interesse, gedrevenheid en een zekere neiging om onnozele doch wervende foto-onderschriften te fabriceren.

Dat mijn ontslag ervoor zorgt dat ik de kelk van het eindredactionele underachievement eindelijk weer aan mij kan laten voorbijgaan, stemt me vreugdevol. Sowieso heeft een toenmalige adjunct-hoofdredacteur van wisselvallig gemoed maar consistente beunhazerij mij drie jaar geleden beloofd dat ik na twee jaar eindredactie wel weer volop zou kunnen schrijven. Dat die belofte nog altijd meer zegt over degene die haar uitsprak dan over mijn toekomst bij de krant De Morgen, is tekenend voor de vergeetput die men op onbewaakte momenten de eindredactie durft te noemen.

Gelukkig ben ik eruit ontsnapt voor ze van die vergeetput een full blown beerput maken.

 

Met vriendelijke groeten, nog eens bedankt voor de vele mooie, zo niet hilarische momenten en tot op een drink in de Vooruit waarop iedereen welkom is (datum en zo volgt nog),

 

tim

 

PS: Zelfs de hoofdkazen zijn welkom in de Vooruit. Recuperatie zoals op het feestje van Jeroen de Preter zal deze keer natuurlijk níét getolereerd worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: