Reporter van toestanden, lezer van dingen
Zo lang Tim ‘s nachts op de Vlasmarkt staat, zo lang sta ik overdag op één plaats te fotograferen. Deze keer nam ik twee Duitsers in mijn vizier die in de Veldstraat hun reiskosten proberen te verdienen.
We zitten aan de helft. Nog maar. Vreemd, want ik had het gevoel dat het einde in zicht was. Maar neen. Nóg vijf zuipen en roken en zuipen en roken.
Zo lang Tim ‘s nachts op de Vlasmarkt staat, zo lang sta ik overdag op één plaats te fotograferen. Maar op een bootje is dat niet vanzelfspreken.
De Gentse Feesten zijn een amalgaam van microkosmoi die naast elkaar bestaan. Er zijn volgens kenners maar twee manieren om de mensen met elkaar te verbinden: Jezus of alcohol.
Zo lang Tim ‘s nachts op de Vlasmarkt staat, zo lang sta ik overdag op één plaats te fotograferen. Vandaag was ik 155 minuten aanwezig op het Café Chantant aan de Poel.
De echte wereld bestaat nog. De echte wereld is wreed en wispelturig. De veilige cocon van de Vlasmarkt verlaten, loopt steevast uit op gerommel. Maar ook tussen het feestende volk bevinden zich verraderlijke creaturen.
Zolang Tim ‘s nachts op de Vlasmarkt staat, zolang sta ik overdag op één plaats te fotograferen. Vandaag stond ik maar liefst vier uur en negenenvijftig minuten op de Groentemarkt.
Het eerste weekend is voorbij. De eerste tekenen van tunnelvisie duiken op. Die enkele uren op de Vlasmarkt worden je enige echte realiteit. De rest van de dag breng je door in een wakende droomtoestand.
Vier uur en zes minuten heeft Tim op de Vlasmarkt gestaan. Dat was mij – mijn excuses daarvoor – te lang.
De zonnegod ziet de Vlasmarkt graag. Het mag de hele dag regenen dat het niet meer normaal is, ’s anderendaags laat hij ’s ochtends vroeg even zijn stralen op het feestende volk nederschijnen. Waarna de oude wijven wéér me hele busladingen tegelijk uit de hemel beginnen te vallen.
Mensbrugghe 