‘De relatie met de redactie is niet moeilijk meer’
7 oktober 2010
Klaus Van Isacker, algemeen hoofdredacteur van lopende zaken bij De Morgen, was deze ochtend te horen op Radio 1. Van Isacker had goed nieuws: de relatie met de redactie is zeer goed en de krant is weer rendabel. ‘Dat is een klein wonder.’
Klaus Van Isacker, ontslagnemend algemeen hoofdredacteur De Morgen.
Gilles De Coster belde Van Isacker op naar aanleiding van zijn vertrek bij De Morgen. Ook nieuwsmanager Peter Mijlemans en chef websites Eddy Eerdekens kuisen noodgedwongen hun schup af. Het gesprek is online nog te beluisteren, maar met het oog op de eeuwigheid heb ik het ook even uitgetikt, zodat u zelf kunt lezen hoe belangrijk het is om nieuwe stappen te zetten en te bouwen aan vanalles.
Waarom gaat u weg?
Klaus Van Isacker: “Het is een samenloop van omstandigheden. Een combinatie van een opportuniteit die passeert binnen onze groep en het gevolg van gesprekken die we de afgelopen maanden hebben gevoerd met nieuwe talentvolle mensen die we naar De Morgen willen halen om een nieuwe stap te zetten voor de krant. Op een bepaald moment vallen alle puzzelstukjes samen en kun je een project afleveren waar je heel veel en heel hard aan gewerkt hebt. Dan kun je verder. Ik ben ervan overtuigd dat de krant in goede handen zal zijn.”
Opmerkelijk dat u vertrekt. Peter Mijlemans wordt ontslagen terwijl Wouter Verschelden komt. De top van de krant wordt helemaal gereorganiseerd en dat doe je toch niet zomaar? Voelt u zich niet opzij geschoven?
“Neen, in geen enkel geval. Ik sta mee aan het roer van deze omwenteling. De huidige hoofdredacteur, Bart Van Doorne, blijft mee op het schip. Maar het is wel zo dat we al voor de zomer aan het denken zijn geslagen over hoe het nu verder moet met de krant. We hebben een goede basis. We hebben een goede nieuwskrant gemaakt die matuur is en die zijn geloofwaardigheid terugheeft. We hebben een heel mooie groei gekend op de lezersmarkt. Maar een medium dat stilstaat en niet evolueert gaat uiteindelijk opnieuw achteruit. Het was tijd voor een nieuwe stap, en dan ga je op zoek naar talentvolle mensen die je kunnen helpen om verder te evolueren. Als je die vindt, schuif je die in je organisatie.”
U hebt natuurlijk ook heel wat talent laten gaan, mijnheer Van Isacker. Er waren de ontslagen van een tijd geleden, waarna ook een paar van uw topmensen verdwenen, zoals Liesbeth Van Impe, omdat ze niet meer voor de krant wensten te werken. Dat talent was toch aanwezig bij De Morgen?
“Om te beginnen was er twee jaar geleden een grote noodzaak om te herstructureren omdat de krant het economisch niet haalde. Er zijn toen inderdaad een aantal mensen moeten vertrekken en daarop zijn er ook enkele zélf vertrokken. Dat was hun eigen keuze en daar kun je niet veel aan doen. Daarop moesten we opnieuw beginnen te bouwen en hebben we nieuw talent aangetrokken. Dat is een heel proces en dat proces zal nu voortgezet worden.”
Er was weinig vertrouwen tussen hoofdredactie en redactie. Voor en na de ontslagen zijn er mensen bij gekomen met hoge lonen. Een journalist stond vroeger in de top vijf van best betaalde journalisten van De Morgen en stond na uw komst zelfs niet meer in de top 25. Dat valt toch moeilijk te rijmen met uw stelling dat de krant het economisch moeilijk had?
“Ik laat dat voor rekening van die bewuste journalist. Er was nood aan een reorganisatie. Het vertrouwen tussen hoofdredactie en redactie was uiteraard klein na zo’n reorganisatie en dat is ook heel normaal. Maar het afgelopen anderhalf jaar is dat vertrouwen wel gegroeid. We zijn beginnen te bouwen aan de organisatie en aan de sfeer en dat is heel goed aan het lukken.”
U zei daarnet: ‘De krant heeft een zekere geloofwaardigheid teruggevonden.’ Was dat dan een probleem? Uw redactie was heel ongerust over het DNA van de krant, de smoel van De Morgen. Was dat een weinig geloofwaardige smoel?
“Er zijn een aantal accidenten geweest in het verleden van De Morgen en dat heeft gewogen op de krant. We zijn daaraan beginnen te bouwen en dat is gelukt. We zijn nu veel meer op het nieuws gericht. We moeten daar niet flauw over doen: doordat we de krant veel nieuwsgedrevener hebben gemaakt, hebben we het gevoel dat we de volgende stap moeten zetten en dat we inderdaad op zoek moeten gaan naar een iets uitgesprokener smoel, zoals u het zegt, naar een uitgesprokener positionering.”
Economisch voldeed de krant niet. Is dat nu wel het geval?
“Dat is de mooie basis waar we nu voor staan. De krant is structureel gezond en dat is een klein wonder. Ik denk dat we een van de kleinste kranten zijn in Europa, maar we slagen erin die rendabel te maken.”
Gaat u met een wrang gevoel weg door de moeilijke relatie met uw redactie?
“(lachje) Ik heb het daarnet gezegd: de relatie met de redactie is helemaal niet meer moeilijk. Ze is zelfs zeer goed. Als dit allemaal is afgerond, ga ik met een heel blij gevoel weg, geen wrang gevoel. We hebben een hele weg afgelegd en er zit nieuw talent. En ik ga ook nog niet direct weg, natuurlijk.”
Wat gaat u precies doen na De Morgen?
“Ik zal nog een maand of drie, vier bij De Morgen blijven om die transitie te begeleiden en de nieuwe mensen te verwelkomen en wegwijs te maken. Als dat afgerond is, gaan we opnieuw een beetje pionieren, wat mij wel ligt. Zoals u weet, hebben wij het voorbije jaar een grote expansie gedaan naar Nederland. We gaan nu proberen om alles wat binnen het bedrijf te maken heeft met digitale media te groeperen in een nieuwe poot.”
Peter Mijlemans en Eddy Eerdekens worden ontslagen bij De Morgen. Waarom was dat nodig?
“Bij elke organisatie, en zeker bij een kleine krant als De Morgen, is het nooit en-en als je veranderingen doorvoert. We zijn ons nog altijd heel goed bewust van de economische situatie. We zijn rendabel, maar dat is broos. De Morgen is ook maar een krant. Op een bepaald moment doe je aan zelfreflectie en haal je mensen binnen, maar moet je ook afscheid nemen van een aantal mensen.”
Bent u al die tijd niet meer manager geweest dan journalistiek geëngageerd hoofdredacteur?
“Euhm, ik denk het niet. Zeker het laatste anderhalf jaar niet. Maar moderne hoofdredacteurs zijn per definitie wel een beetje manager. Dat zijn de nieuwe tijden. Maar manager zijn heeft wel een flink deel van die drie jaar bij De Morgen ingenomen, vooral in het begin dan.”
Wat vindt u van de kranten- en mediamarkt in Vlaanderen? Niet kwalitatief genoeg, vinden velen.
“Ik ben eerder een optimist wat dat betreft. In vergelijking met Europa en de wereld slagen wij er in Vlaanderen in om heel wat kranten te doen groeien. Dat is een fantastische vaststelling. Ik vergelijk Vlaanderen graag met het kleine Gallische dorp in het grote, boze Romeinse Rijk waar kranten wel nog kunnen groeien en bloeien. En dat geldt niet alleen voor print. Als je ziet wat de kwaliteit is van de televisiejournaals en van de informatieverstrekking op radio en tv, moet je toch durven toe te geven dat de kwaliteit heel hoog staat.”
Van Thillo: ‘Klaus Van Isacker groot gevaar voor democratie’
6 oktober 2010
Klaus Van Isacker, algemeen hoofdredacteur van De Morgen, past niet meer in de toekomstplannen van die krant. Ook andere leden van de hoofdredactie mogen op zoek gaan naar nieuwe uitdagingen. Al in 2002 schreef grote baas Christian Van Thillo dat Van Isacker ‘een groot gevaar voor de democratie’ was. Toch krijgt Van Isacker (nog maar eens) een nieuwe functie binnen De Persgroep.
Nauwelijks anderhalf jaar na het collectief ontslag bij de gewone redactie van De Morgen verliezen ook heel wat mensen van de hoofdredactie hun job. Klaus Van Isacker verlaat de krant, adjunct-hoofdredacteur Peter Mijlemans kreeg zijn C4 en zelfs chef nieuws Eddy Eerdekens belandt met zijn klieken en klakken op de kasseien.
Hoofdredacteur Bart Van Doorne zal er voortaan echter niet moederziel alleen voor staan. Wouter Verschelden, politiek journalist bij De Standaard, komt hem vergezellen aan de top. Verschelden neemt zijn collega Steven Samyn mee. Samyn en Verschelden zijn sympathieke gasten die ik voor het eerst ben tegengekomen op de Gentse Feesten van dit jaar. Bij de krant waarvoor ik nu vooral schrijf, zal ik ze jammer genoeg niet meer ontmoeten, maar desalniettemin wens ik ze veel succes aan de Arduinkaai.
In personeelsblad 'Flash' mocht Klaus Van Isacker onlangs nog een woordje uitleg geven over de renovatie van de redactie van De Morgen.
Ze zullen het daar naar hun zin hebben, want onder impuls van Klaus Van Isacker kreeg de redactie aan de Arduinkaai een Full Blown Make-over. ”We hebben nu een open ruimte waar het daglicht volledig door stroomt”, zegt Van Isacker in Flash, het personeelsblad van De Persgroep Publishing. “Het gloednieuwe meubilair zorgt voor een aangenaam, clean en modern gevoel. De hoofdredactie zit nu samen bij de redactie, wat zorgt voor een meer efficiënte samenwerking. Mijn bureau werd achter verstelbare glazen wanden geplaatst waardoor ik aanwezig en afwezig ben wanneer nodig.” Blijkbaar vond Van Thillo vooral afwezigheid nodig, want Van Isacker heeft zijn spiksplinternieuwe bureau nauwelijks kunnen gebruiken.
De man was toch maar liefst drie jaar algemeen hoofdredacteur bij De Morgen, terwijl Van Thillo al veel langer wist dat er iets niet pluis was. Zo schrijft de mediamagnaat in een speciale editie van Het Laatste Nieuws die verscheen op zaterdag 12 oktober 2002 naar aanleiding van het huwelijk van Van Isacker met Stefanie Van Snick:
Ik hoor ze het al zeggen: “Ze hebben verdomme een speciale editie gemaakt van Het Laatste Nieuws alwaar die lange Van Isacker nog gewerkt heeft om daarna te vertrekken naar VTM. Uiteraard heeft hij daar een netwerk van geprivilegieerde relaties aan overgehouden dat hij nu schaamteloos misbruikte in duistere mediacomplotten tussen die krant en zijn televisiezender. Zelfs Verhofstadt was aanwezig op het feest. Niet uit vrije wil maar wel omdat hij niet anders kon, niet anders durfde.
En dan die Van Thillo die in dat krantje niet alleen zijn respect uitdrukt voor het nieuwsbeest dat Van Isacker is. Neen, neen, hij gaat verder en noemt hem openlijk bijna een vriend, iemand met we hij talloze boeiende gesprekken heeft gevoerd over media en maatschappij maar ook over zaken die duidelijk in de strikte privé-sfeer liggen. De scheiding tussen redactie en management is daar gewoonweg onbestaande.
Eén grote pot nat van een onaanvaardbare mediaconcentratie waarbinnen Van Isacker vanuit de hoogte Vlaanderen overschouwt en beslist wie dit land mag leiden, wie gekraakt en gemaakt moet worden. Een groot gevaar voor de democratie, dat is Van Isacker. Niet meer maar ook niet minder!”
Ik zou zoveel dingen willen zeggen, maar je zal wel begrijpen mijn beste Klaus, dat we riskeren onze eigen ruiten in te gooien.
Toch laat Van Thillo zijn vriend Van Isacker ook thans niet helemaal vallen. Na passages bij Het Laatste Nieuws, VTM, De Tijd en De Morgen mag de getergde ex-hoofdredacteur zich binnen De Persgroep gaan bezighouden met nieuwe media. Ik wens hem bij deze veel succes!
Christian Van Thillo over Klaus Van Isacker.
Woeste baren (Ode aan Hadewych Van den Bossche)
27 februari 2010
Zij begeleidde ons, lastpakken van de dienst Correctie, zoals zij tot op heden háár begeleiden. Zacht, maar niet te negeren.
Haar reduceren tot hén is haar met een dubbele persoonlijkheid opzadelen. Zij is hen, samen zijn zij een drievuldigheid, elk met hun karakter.
Ongeziene karaktertetten. Door God zelf geboetseerd aan een graag geziene karakterdame.
Haar vele kwaliteiten zijn niet te vatten in cijfers. Er slechts twee opsommen heb ik echter altijd graag gedaan. Maar daar een letter op plakken durf ik vanuit de losse, ter zake onbeproefde pols niet te doen. Naar de betreffende verboden vruchten klauwt deze leeuw niet, al uit zijn kennis van het alfabet zich in dezen als goedkeurend gegrom.
Man noch beest verspert haar en de hare de weg. Slechts de zee is haar gelijke. De baren de hunne. Zij heeft daar op de dijk het enige landschap gevonden dat haar trotseren kan. In ogenschijn de wulpse bedaardheid zelve, maar o wee degene die haar denkt te knechten. Dan blaast zij, de woeste baren wellen op.
De iele vuurtoren die uitsteekt boven zee en vrouw draait onzeker met zijn lege, vlammende kop. Tegen zoveel natuurkracht is hij niet bestand.
Het laffe strand laat de onstuimig zwiepende baren over zich heen rollen. Verzet baat niet, de zandkorrels kunnen slechts wachten tot de storm gaat liggen, en hopen dat de wind hen gauw weer tot bij de beschermende voet van de eenzame vuurtoren blaast. In zijn schaduw is het veilig schuilen.
Thans spoelt de zee de polders ongehinderd binnen. Het West-Vlaamse achterland staat blank. Een verwarde keuterboer probeert de flow van het water te stoppen, maar struikelt over z’n afgezakte broek. De zee laat zich niet om de tuin leiden door marchandeurs.
Toestanden
21 juni 2009
“Ik ben geen rancuneuze mens.” Dat zijn de letterlijke woorden van de heer Klaus Van Isacker, algemeen hoofdredacteur van De Morgen, op de redactievergadering van 18 mei. De lijst van mensen die collectief buiten moesten, deed toen al anders vermoeden. De manier waarop de overblijvers nu behandeld worden, bevestigt alleen maar dat rancune zo niet de drijfveer dan toch minstens een bijzonder belangrijke factor is van het beleid van de hoofdredactie van De Morgen.
Waarom anders moet cultuurjournalist Dirk Steenhaut, reeds lang vóór de ontslagronde al veelvuldig geviseerd door de heer Van Isacker, gedwongen toetreden tot de sterfput van de eindredactie?
De heer Steenhaut is een kei in zijn vak. Hij schrijft als geïnteresseerde journalist en níét als dolenthousiaste fan, wat zeker in de wereld van muziekrecensenten veeleer uitzondering dan regel is. Ondanks die journalistieke afstandelijkheid geven zijn stukken ook altijd blijk van een grote liefde voor zijn onderwerp (veelal muziek van het alternatieve, zelfs experimentele soort) en voor de Nederlandse taal. Laat hem onder IJslandse lavabrokken zoeken naar onbekend muzikaal talent en hij leeft helemaal op. Met de Coldplays van deze wereld moet je hem daarentegen niet lastigvallen.
Als lezer kom je in de recensies van (DS) iets te weten over muziek zonder dat hij je lastigvalt met storende vergelijkingen en kromme metaforen. Zijn licht laat hij vooral schijnen op platen die niet op makkelijk succes mikken. Hij probeert de lezer er altijd van te overtuigen verder te kijken dan de Ultratop 50 en vervult zo een belangrijke rol voor de actieve meerwaardezoekers onder de muziekliefhebbers. Ook op het gebied van beeldende kunst en andere cultuuruitingen is de heer Steenhaut geen uil.
Toch vindt de heer Klaus Van Isacker dat de betrokken journalist “geen meerwaarde heeft voor de cultuurredactie”. Hij wordt gedegradeerd tot eindredacteur. Dat ging zo: afgelopen week kreeg de heer Steenhaut het voorstel om de eindredactie te versterken. Hij antwoordde dat hij daar niet op zou ingaan. Vervolgens werd hem gevraagd er een nachtje over te slapen. Niet nodig, “want ik mag erover nadenken tot ik blauw zie, maar, met alle respect voor de eindredactie, ik ga er niet heen”. En hij heeft verdomme gelijk, want de eindredactie is een strafkamp waar journalistieke talenten verkwist, vermoost en versmoord worden.
Een dag later was de heer Steenhaut niet van gedacht veranderd. Dat maakte ondertussen al geen moer meer uit, want uit de mond van de algemeen hoofdredacteur kwamen de volgende woorden: “Je hebt geen keus.” Einde gesprek. Je zult ‘t maar meemaken na ruim twintig jaar trouwe dienst.
Het is niet de enige vreemde beslissing van de man die het absolutisme een gezicht gaf op de Arduinkaai 29. Zo mag Paul Goossens, in 1978 oprichter van De Morgen en tegenwoordig vooral Europajournalist bij persagentschap Belga, zijn tweewekelijkse opiniebijdrage voortaan op zijn buik schrijven. Reden? “Ach, hij is toch niet goed.” Zegt de hoofdredacteur van wie niemand ooit een artikel gelezen heeft over zijn verre voorganger, een waar monument in de vaderlandse journalistiek. De heer Goossens was bij De Morgen hoofdredacteur van 1978 tot 1991. Ik ben benieuwd of de heer Van Isacker het even lang zal uithouden.
In ieder geval niet als de toestanden openbaar worden gemaakt waarover ik nu nog zedig zwijg. Ik zwijg uit respect voor de privacy van de betrokken personen. Ik zwijg ook omdat ik hen niet wil schaden door over hun wedervaren met de hoofdredactie te berichten. Maar als het moment gekomen is, zal men tot in Kobbegem de wenkbrauwen fronsen.
In afwachting daarvan nog dit: vrijdag hebben wij, de achttien mensen die het bedrijf de afgelopen twee maanden gedwongen of vrijwillig verlaten hebben, een uitstuiffeest gehouden in de Gentse Vooruit, de mythische plek die haar naam deelt met de krant waaruit De Morgen voortgesproten is. De laatste keer dat de redactie verzamelen blies in de Majolicazaal was drie jaar geleden, bij de afscheidsdrink van Wim Coessens. In 2006 moest de heer Coessens opstappen als algemeen directeur omdat de krant volledig opgeslorpt werd door De Persgroep Publishing. Voortaan was er geen sprake meer van NV Uitgeverij De Morgen, wel van media-unit De Morgen.
Met het verdwijnen van de directeur van De Morgen verdween ook een belangrijk tussenschot tussen de redactie en de directie van De Persgroep. De Vlaamse Vereniging van Journalisten (VVJ) titelde zelfs: ‘De Persgroep onthoofdt De Morgen‘. Profetische woorden. Ondertussen is duidelijk dat het personeel er inderdaad niet beter van geworden is, maar de oud-directeur wél. Hij was er ook, vrijdag. De ietwat schuchtere, afgeborstelde slungel van drie jaar geleden heeft plaatsgemaakt voor een charismatische reus die blaakt van zelfvertrouwen.
Hij was niet de enige ex-medewerker van De Morgen bij wie zo’n transformatie vastgesteld werd. De hele avond lang merkten de beklaagde overblijvers op dat hun oud-collega’s er allemaal stralend bijliepen. Oprecht blij om bevrijd te zijn van De Morgen.
We kunnen niet anders dan de heer Klaus Van Isacker hetzelfde toewensen.
Rotsvast
12 juni 2009
Onder het motto ‘toch iemand’:
Bron: het Jaarverslag 2008 van De Persgroep dat gisteren in de bus viel.
Een bende frustrés
11 juni 2009
Ruud Goossens, chef politiek van De Morgen, stapt op. Hij doet dat één dag nadat de heer algemeen hoofdredacteur Klaus Van Isacker eindelijk zijn toekomstplannen voor de krant uit de doeken heeft gedaan. Twee weken geleden diende politiek journaliste Liesbeth Van Impe al haar ontslag in, vorige week volgde Gorik Van Holen. Gisteren had Tom Cochez al z’n medewerking met De Morgen opgezegd.
Ruim drie weken. Zolang heeft de heer Van Isacker de tijd gehad om post factum een toekomst voor de krant te verzinnen waarin dertien ontslagen medewerkers niet meer zouden passen. Gisteren kwam de heer Van Isacker uiteindelijk met het volgende toekomstplan op de proppen:
- Bij De Morgen komen we op voor de zwakkeren, autochtoon of allochtoon. (Letterlijk! Sic! Quote/unquote!)
- Er liggen hier twee edities van De Morgen van de voorbije twee weken. Blader er eens door, want zij komen zeer dicht in de buurt van mijn visie op de krant.
- De ‘eilanden’ worden herschikt, zodat de chef nieuws uitkijkt over de schrijvende journalisten.
- Er komen enkele verschuivingen aan de top. Zo zal chef nieuws Eddy Eerdekens zich voortaan concentreren op de website zonder dat hij naar Kobbegem moet, waar nochtans wel de voltallige webredactie van De Morgen huist.
- Nu er heel wat personeel vertrokken is, gedwongen of vrijwillig, is er budgettaire ruimte vrijgekomen voor nog maar eens een nieuwe chef: Jules Hanot! Jules kennen we vooral als de echtgenoot van Marianne De Baere, volgens LinkedIn editor of all newspaper supplements at newspaper De Morgen, en als de auteur van spraakmakende columns als ‘De Beursbengel’ en ‘TV Jules’. Hij wordt nu ook de overkoepelende chef van lay-out en eindredactie.
Waar de hoofdredactie van De Morgen inhoudelijk naartoe wil, kwamen de personeelsleden niet te weten. Gesteld dat bovenstaand ‘toekomstplan’ er al was vóór 15 mei, blijft het onduidelijk waarom dertien medewerkers er objectief niet meer in pasten. En de heer Van Isacker gaf gisteren zelf toe dat er nog wat ‘gaten’ zitten in wat hij zijn visie noemt: “Voorlopig weten we nog niet welke eindredacteur we op de politiek zullen zetten.” Ah ja, want Vicky Vanhoutte, de eindredactrice die zich gespecialiseerd had in de politieke pagina’s, is op 15 mei samen met haar levenspartner Bert Bultinck op straat gegooid.
De grootste ingreep is dus de facto de herschikking van de bureaus, zodat de cheffen rechtstreeks de journalisten zullen kunnen zien van op hun bureau. Daar is ongetwijfeld bijzonder lang en diep over nagedacht. Omdat ikzelf een domme kloot ben met weinig voorstellingsvermogen, heb ik een schemaatje gemaakt. Dit is de huidige situatie:
In de huidige structuur streeft elk eiland z'n eigen geluk en onafhankelijkheid na.
Omdat de cheffen toch beter zouden moeten kunnen controleren of de journalisten wel aan het schrijven of bellen zijn, zal vanaf 5 juli worden overgegaan naar een indeling die er – zo vermoeden wij – als volgt kan uitzien:
Orde en structuur moeten de werksfeer bij De Morgen ten goede komen.
Naar we vernomen hebben, is de heer algemeen hoofdredacteur er nog niet uit waar hij het krijtbord zal hangen met de richtlijnen en taken van de dag.
Mijnheer Van Isacker zal het allicht ook niet met mij eens zijn dat de herschikking van de werkvloer het meest opvallende luik van zijn gedurfde toekomstplan is. Hij zal volhouden dat het binnenhalen van Jules Hanot als overkoepelende chef van eindredactie en lay-out de voornaamste ingreep is. Zouden we daaruit mogen concluderen dat er vijftien mensen vertrokken zijn opdat er plek vrijkwam voor de heer Hanot? Is het dáárom dat de heer Van Isacker de redactievergadering van gisteren begonnen is met een dankwoord aan de ontslagenen, van wie er, onder andere door hun ontslag, niemand aanwezig was?
Dat het misschien een heel klein beetje cynisch is dat je “om economische redenen” eerst dertien mensen buiten schopt en vervolgens alwéér een vetbetaalde chef aan boord hijst, mag natuurlijk niet gezegd worden. En zeker niet op De Morgen. De politieke redactie kan ervan meespreken. Zij kreeg gisteren, na de uitleg van de heer Van Isacker, door een ziedende Walter Pauli, alom gerespecteerd voor z’n encyclopedische kennis en z’n vlijmscherpe pen, het volgende toegebruld:
Jullie zijn een bende frustrés!
Dan vraag je je af: is dat verfijnde gebries de strategie die de hoofdredactie hanteert om de uitgedunde politieke redactie te versterken? Want na Gorik Van Holen en Liesbeth Van Impe heeft ook de heer Tom Cochez gisteren zijn medewerking als politiek journalist opgezegd:
Klaus, Bart, Peter,
Na de gebeurtenissen van de voorbije maanden zie ik het niet langer zitten om voor De Morgen te blijven werken.
Mvg,
Tom
En nu is Ruud Goossens, de chef politiek, zijn onderdanen gevolgd. Moedig. En sterk. Zeker in deze tijden van moeizame regeringsvorming. Blijven ondertussen over als ‘gewoon’ voetvolk op de politieke redactie: Tine Peeters en Fabian Lefevere. Een politieke redactie van twéé personen. Zij krijgen wel nog versterking van senior writer en all-round klasbak Filip Rogiers, en als de nood hoog is – ik zou het gaan denken – van de heren Bart Eeckhout en Jeroen Verelst.
Door de uitbarsting van mijnheer Pauli, nauwelijks drie weken na het afsluiten van de slopende ontslagprocedure, geeft de hoofdredactie niet de indruk dat ze erom maalt dat de politieke redactie ten prooi valt aan een algehele leegloop. De leiding van De Morgen lijkt niet te beseffen dat meer en meer journalisten in hun hoofd afscheid aan het nemen zijn van hun eigen krant. Dat zij merken dat het project waar zij jaren aan een stuk voor gelééfd hebben aan het oplossen is in het niets. Dat de journalisten die niet aan het uitkijken zijn naar een andere werkgever de uitzonderingen zijn.
Tekenend daarvoor was het einde van de redactievergadering. Na de uitleg over z’n ‘toekomstplan’ vroeg de heer Van Isacker: “Zijn er nog vragen?” Het antwoord kon niet duidelijker zijn: werklijk niemand had een vraag te stellen, iedereen draaide zich om en toog terug aan het werk.
Als we ontslagnemend journalist Gorik Van Holen enigszins sarcastisch vragen of hij er na de bekendmaking van de stralende toekomst van De Morgen geen spijt van heeft dat hij vorige week zijn ontslag heeft ingediend, antwoordt hij:
Spijt? Na een dag als gisteren heb ik er spijt van dat ik mijn ontslag niet nóg eens kan indienen.
