Tim F. Van der Mensbrugghe spreekt het volk toe

Al wat de zomer nu nog brengt, krijgen we voor niets. Na de Gentse Feesten leven we op geleende tijd. De hoofdpersonages mogen herbronnen terwijl de omgeploegde Vlasmarkt aan zijn winterslaap begint.

Ook de sterren tekenen eindelijk present op de laatste nacht van de Gentse Feesten. De Ochtendster neemt zelfs de zon op sleeptouw.

Voor de elfde keer wandel ik richting Vlasmarkt. Het laatste lood in mijn schoenen is opvallend licht van tred. De Vlasmarkt roept luider dan anders, want afscheidsfeestjes zijn de mooiste. Wanneer het laatste feestvreugde uitgestorven is, wachten ongetwijfeld angst en pijn, maar die emotionele kater is een zorg voor later.

Heel wat feestvierders wachten niet op de laatste zonsopkomst en kuisen nu al hun schop af. “Hé, wacht op mij!”, roept een zatte aap naar zijn vrienden, die minder last hebben van een waggelende gang.

“Stapt gewoon mee!”, schreeuwt een meisje terug naar hem. Ze is moe en heeft geen zin meer in zijn dronken gewortel.

“Hey, ik ben wel goed bezig!”, gilt hij verontwaardigd. Waarop hij even zwijgt en met luide stem een andere boodschap de wereld instuurt: “Ik heb honger! Ik heb honger! Ik heb honger!” Sommige mensen doen echt geen moeite om te verborgen dat zij hopeloze aanstellers zijn.

De broers Kobe en Klaas weten dat zij dankzij hun genetische materiaal de heetste kerels van de Vlasmarkt zijn. ‘Ondanks het vele vrouwelijke schoon kunnen wij onszelf niet bedwingen elkaar een broederlijke tong te draaien.’

Op de Vlasmarkt staat mijn trouwe hoofdpersonage Vos een sms te tikken. “In volzinnen!”, benadrukt hij. “Mijn moeder is beter in turbotaal dan ik. Ze is zestig jaar oud en stuurt me mails waar ik niets van versta.”

Er staat veel volk op het plein. Veel bekende gezichten en vriendelijke onbekenden, dat wel, maar ook goedgezinde Feestenganger kunnen al eens lelijk in de weg staan, vooral als je een pintje wilt halen wegens een dorstig gevoel. “Het peloton is nog veel te groot”, vindt ook Vos. “Ze denken allemaal dat het hier al de Champs Elysées is, maar we zitten nog maar aan de Alpe d’Huez.”

Ik begin me ernstig vragen te stellen over zijn functioneren als hoofdpersonage als ook hij al met wielerterminologie komt aanzetten. Dat neigt naar volksmennerij. Vos drukt me echter op het hart dat hij niet van plan is om de populistische toer op te gaan. “Weet ge wat het probleem is met de volksmond? Dat hij stinkt uit zijn bek”, stelt hij.

Met of zonder worst in je mond, zolang je vreugde uitstraalt, ben je welkom op de Vlasmarkt.

Inderdaad, en daarom is het tijdje voor een streepje poëzie. “Gij moet een gedichtje schrijven over dat vliegtuig”, wijst Alice naar een zilveren stip aan de steeds blauwere hemel.

“Waarom?”, vraag ik. “Ik houd niet van poëzie.”

“Omdat niemand anders het ziet. Gij kunt iets schrijven over de mensen die erin zitten.”

“Neen, want ik ken die mensen niet.”

“Oké, dan kunt ge daar geen poëzie over schrijven.”

“Momenteel ken ik alleen de mensen die hier op de Vlasmarkt staan.”

Na tien dagen Gentse Feesten is Vos nog niets van zijn hoffelijkheid verloren. Breed grijnzend heet hij feestvierders welkom op de Vlasmarkt.

“De Vlasmarkt is niets”, stelt Alice. “Het is gewoon een plaats. Er zijn pintjes en mottige Irish coffees. Iedereen drinkt dat omdat ze denken dat dat traditie is, maar die Irish coffees zijn hier gewoon en dáárom drinken mensen er zoveel.”

“Ik heb een probleem met mijn causaliteit”, deelt Femke mede. “Ik weet wat eraan zal voorafgaan.”

Mijn goede maat en collega Wouter trekt één groot oog naar Femke en een ander groot oog naar een oudere dame die afkeurend passeert. “Ja, zeg, oud wijf”, foetert hij. “Wij zijn jong, wij leven nog. Gij niet.”

Een iets te enthousiaste feestvierder heeft zijn boule de Berlin op ongepaste wijze proberen te negotiëren. Nu maar hopen dat mooie maagden hem komen schoonlikken.

Toch beginnen de jaren ook aan ons, dertigers, te knagen. “Ik laat de Vlasmarkt over aan de jongeren”, verklaart Karel plechtig. “De oude goden deemsteren weg en breken de toekomst open voor de jongere goden.”

“Op de laatste avond laat iedereen zich gaan. Op niemand zit er nog een rem”, constateert Jan, die daarbij de al te gehaaide cultuurondernemer Bram even uit het oog verliest. “Dit is een schilderij van Jeroen Bosch. Je kunt ernaar blijven kijken. Het is een esthetische ervaring, alsof je rondloopt in een levend openluchtmuseum vol personages. Er heerst een samenhorigheidsgevoel en tegelijk is er potentiële agressie, maar toch loopt het hier niet uit de hand. Deze massa is het laatste wat er overblijft van de Gentse Feesten, deze ochtend is de schoonste avond van het jaar.”

Vos pinkt zowaar een traantje weg, ikzelf ga pissen, want anders verzuip ik mijn blaas en die moet nog een heel leven mee. Terwijl ik de lul sta uit te hangen, zie ik hoe een man zich meermaals in het gezicht slaat. Hij stapt weg, een vrouwmens huilend achterlatend op een smerige dorpel. Tien meter verder draait hij zich om. “Alstublieft, voor de allerlaatste keer, kom mee.”

Wanneer de alcohol ons ontdoet van de vertrouwde omgangsvormen, is het bijzonder lastig met elkander communiceren. Op de Vlasmarkt speelt ‘Total Eclipse of the Heart’ van Bonnie Tyler. Wat een wreed feest.

Gent Jazz-programmator Vos is in een vrijgevige bui wanneer hij Boomtown-organisator Maarten tegenkomt. ‘Hier zie, 20 euro subsidie voor je festivalletje.’

“Ik ben weg”, zegt David plotsklaps. “Ik moet mijn gras afrijden.” Sinds hij in het landelijke Vinderhoute woont, heeft David heel andere plichten dan die van hoofdpersonage spelen op dit plein.

We wuiven David uit en drinken zelf nog een pintje. “Nog nooit heb ik zoveel zattigheid bij elkaar gezien”, grijnst Vos. “Iedereen is kapot. Straks slapen ze een hele dag en daarna volgt weer de rest van de werkweek.”

Ook hijzelf staat op het punt om de Feesten achter zich te laten. “Ik denk dat ik ga stoppen als hoofdpersonage”, zegt hij boudweg. “Het is afgelopen, ik doe niet meer mee. Ik neem nu afscheid en geef de fakkel door. Volgend jaar kom ik nog weleens terug in een leuke cameo.”

“Ik denk dat ik u dan maar beter volledig dump als personage”, antwoord ik koeltjes.

‘Kom, paps, naar huis, ik heb genoeg gezopen’, beveelt een jong ventje zijn vader. Ook voor jonge ventjes zijn de Feesten een ware beproeving.

Bram mengt zich in het gesprek. “Als gehaaide manager neem ik Vos over”, kondigt hij aan. “Voortaan bezit ik de copyrights op al zijn uitspraken. Noem me gerust de Wouter Vandenhaute van de Vlasmarkt.”

Verdraaid, ik moet dus op zoek naar een nieuw hoofdpersonage dat nog niet onder de vleugels van Bostyns mediaconglomeraat zit. Wanneer ik na vele afscheidsgebaren en -kussen de Vlasmarkt verlaat, staat een zatte Hollander wel druk te solliciteren om een rolletje. Hij brult een hele monoloog bij elkaar over van alles en nog wat. Eén flik raakt zijn getier zo beu dat hij op de Nederlandse man afstapt en hem toesnauwt: “En nu stoppen of ik steek u binnen!”

Met weidse gebaren verwijdert de Hollander zich van het plein, maar zijn volle hart blijft maar overlopen via zijn mond: “Eén dag! Eén dag! Mijn oma is dood, ze had 102 kunnen worden!”, tiert hij. “Eén dag! Wist je dat er witte haaien zitten in de Noordzee?! Eén dag! Er zitten fucking witte haaien in de Noordzee! Eén dag!”

In het belang van de esthetische ervaring van mijn lezers zal ik Vos toch nog eens vragen of hij zich werkelijk geen comeback kan inbeelden. Al was het maar voor één dag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De Gentse Feesten zijn nog niet helemaal voorbij, maar toch begin ik ze al te missen. Zeker na de prachtige nacht die vanochtend verdampte onder een felle zon. Preventieve nostalgie is een geliefd luxeproduct.

Als geen ander weet Renzo uiting te geven aan het boomstammetjesgevoel op de Vlasmarkt. Een uitgebalanceerd gebaar kanaliseert zijn vreugde.

Ik heb me overslapen! Het grootste deel van een liter witte wijn, ettelijke glazen shiraz en een aantal cocktailshots hebben me genekt. Schande: voor het eerst tijdens deze Gentse Feesten ben ik dronken. Mijn schaamte is groot. De wekker die me anders getrouw doet opstaan, heeft deze keer niet op mijn aandacht kunnen rekenen. Twee uur slaap werden er ongewild drie.

Het is te danken aan Matthias dat ik alsnog op de Vlasmarkt zal geraken. Matthias was drie jaar geleden mijn allereerste hoofdpersonage. Gevatte inzichten wisselde hij af met epische fotomomenten. Helaas is zijn wilskracht sterker dan zijn drang naar alcohol en verkiest hij de focus van de meditatie boven de roes van de drank. Hem naar de Vlasmarkt lokken is de jongste tijd veel moeilijker. Dit jaar had ik hem zelfs nog niet gezien op de Feesten. Niet getreurd, met een simpel telefoontje om vijf uur ‘s ochtend maakt hij zijn afwezigheid helemaal goed.

Een dame heeft een ‘ik vind je løk’-sticker op Matthias’ voorhoofd gekleefd. Vanuit zijn bevoorrechte positie kan hij niet lezen wat er staat, maar getuige zijn glimlach is de boodschap aangekomen.

Met een schok schiet ik uit mijn slaap en spring ik in mijn kleren. Een spurt naar de dichtstbijzijnde tramhalte is noodzakelijk. Vóór de zon wil ik arriveren op de Vlasmarkt en dankzij het vaak verwenste openbaar vervoer slaag ik daar nog in ook. Zes uur, slechts een uur later dan normaal, maar nog zat van de avond tevoren: chance dat mijn ouders het niet weten. Als straf steekt de onverbiddelijke Vos een Irish coffee in mijn poten en omringd door het beste volk dat de Feesten te bieden hebben, wacht ik tot de zon opkomt boven mijn geliefde plein.

Al snel besef ik dat mijn reportagewerk lijdt onder mijn toestand. Mijn zo al onleesbare geschrift maakt zich helemaal los van het Latijnse alfabet en mijn geheugen speelt verstoppertje waar ik erbij sta. Toch blijf ik ijverig noteren, want observaties zijn pas iets waard als je ze neerschrijft. Alle hoofdpersonages die me nu iets toevertrouwen, doen dat op eigen risico en moeten morgen niet komen klagen dat ik ze onzin in de mond heb gelegd.

“Ook op zondag is de werkweek een illusie”, merkt Vos op over het geringe aantal mensen. “De Vlasmarkt, dát is de realiteit.”

Nog vóór zijn warrige woorden mijn onsamenhangende kop tot overeenstemming hebben gebracht, bombardeert hij me al met nieuw cognitief geschut. “Zorg impliceert dat we vroedvrouwen zijn, maar wat ben je met een preekmodus als er zout bij de suiker zit?”, denk ik dat Vos vraagt, maar het kan evengoed iets anders geweest zijn. “Wat rest je dan nog? Het boeddhisme. Ondanks alles ben ik weer op de Vlasmarkt beland en sta ik hier nog.”

David is in gesprek met een man die er liever niet mee geconfronteerd wordt dat zijn broek zowat tot op zijn enkels is afgezakt.

“Je moet hier staan tot je er genoeg van hebt”, benadrukt Matthias in een poging zijn veelvuldige afwezigheid te kaderen. “Op een bepaald moment besef je dat het genoeg is geweest en dan heb je je doel bereikt: het was superwijs en de max, nu moet je stoppen. Wanneer je een zekere afstand neemt, kun je dit alles des te beter appreciëren. Belangrijk is wat je ermee doet in je leven. Je kunt in de stront gaan liggen, maar je kunt ook andere mensen zat zien worden zoals je zelf zat bent. Het is geen kwestie van zo zat mogelijk te zijn, maar van jezelf te vinden.”

Gewapend met lange baard en dito haar bekijkt Fonne het hele gebeuren van op een kritische afstand. Zijn blik valt op het handje van het Sfeerbeheer. “Dat is het symbool van de repressie”, stelt de man. “Je bent hier om jezelf te vervoegen en volwassen te worden, edoch, de repressie probeert jouw leven te leiden en is nu zelfs al op de Vlasmarkt gearriveerd. Je moet daarom voldoende afstand nemen, zodat je een dam opwerpt tegen de repressie.”

Een beetje onwennig en nimmer zijn imago uit het oog verliezend helpt Edmond de Vlasmarkt op te kuisen. Hij let er goed op zijn witte jasje niet te bevuilen.

“Is er dan werkelijk zoveel repressie?”, vraag ik verbaasd.

“Als je al van de Vlasmarkt wordt gestuurd omdat je dorst hebt naar een fles champagne, dan is dat repressie”, beklemtoont Fonne. “De clue is dat we ons verzet niet mogen laten slabakken.”

Het zijn meteen de laatste woorden die ik opschrijf. De alcohol heeft me zo fel te grazen dat ik mijn notitieboekje maar beter opberg. Terwijl ik sta te genieten van de vreugdevolle ambiance besef ik: en morgen is er nóg een dag. Daar kan de repressie niets meer aan veranderen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vroeger eindigde iedere ochtend van de Gentse Feesten zonovergoten. Elke morgenstond was er één van warme euforie. Vanochtend konden we eindelijk weer van dat roemrijke verleden proeven. Dat deden we met ongeziene gulzigheid.

Terwijl Karel reflecteert over het triestige lot van de mensheid heet de charmante Vos de lezer welkom op de Vlasmarkt.

“I can’t wait to sleep!”, kirt een Amerikaanse fietster tegen haar vriendinnen wanneer ik voor de negende keer mijn huis verlaat. Slapen? Stom kind, de nacht moet nog beginnen.

Het is amper twee uur. Wat opvalt als je al zo vroeg op pad bent, is het aantal heteroseksuele koppels dat voorbeeldig huiswaarts keert. Drie uur later en je ziet praktisch alleen groepjes jonge mannen de straten afschuimen als wellustige hiveminds, gedistribueerde organismes gedreven door de meest primaire en basale impulsen, zonder de redelijkheid van het nuchtere individu. Ja, vrouwen zíjn een probaat middel tegen mannelijke idiotie, zelfs als ze te bezopen zijn om nog op hun benen te staan, want dan moeten wij zorg dragen voor het hulpeloze, maar verderfelijke schepsel dat schuilgaat in ieder vrouwmens.

“Hi, wodka?”, vraagt een dame zwaaiend met een fles groenachtig spul. Ik sla het aanbod vriendelijk af, want ik moet gefocust blijven. Er rust een belangrijke taak op mijn schouders. Vanavond zal ik in mijn hoedanigheid van kortharige hippie enkele honderden vlaspoppen uitkieperen over de massa. Nationale feestdag betekent nog altijd Vlaspoppenworp, een oude traditie die nieuw leven werd ingeblazen door Edmond Cocquyt jr.

David, Tony en een andere man met een naam beelden uit wat het woord ‘Pantera’ met hen doet.

Wanneer je helemaal bovenaan op de dj-toren van de Vlasmarkt staat, hoor je pas hoe verschrikkelijk luid de massa is. Haar kabaal overstemt welhaast de muziek en dan zijn we nog niet eens begonnen te gooien.

De dj zet zijn set stop, Edmond geeft zijn jaarlijkse speech over hippies en alternatievelingen, en het plein verandert in een golvende mensenzee. Je voelt de spanning in je lijf. In twee minuten tijd is de Vlaspoppenworp afgelopen, maar achteraf blijft de adrenaline nazinderen. Dat is verdorie nog eens iets anders dan eenzaam en alleen op een klavier zitten tokkelen.

Ik verdrink de kick op de koer van de Charlatan. Buiten is er té veel volk. Dat is de reden waarom ik normaal gezien pas om vijf uur op de Vlasmarkt arriveer: laat de massa zichzelf schiften, zodat ik de dageraad in alle rust kan zien aanbreken. Pas wanneer het ochtendschemer voorzichtig begint op te rukken, zoek ik het feestende plein weer op. Het is er nog altijd onwezenlijk druk.

Renzo Van Rijckegem staat ‘s ochtends zijn sexappeal op te schroeven. Vrouwen kunnen nauwelijks nog hun kleren aan houden.

Hoofdpersonage Karel kan zich niet herinneren dat hij de nacht tevoren fantastische oneliners heeft gelanceerd als “Het leven is de voorstudie van de dood” en “Get used to the nothingness”. “Heb ik dat werkelijk gezegd?”, vraagt hij met een diepe frons. “Soms spreek ik in tongen. I’m just a vessel, you know.“

“Gaan we onder de bol staan?”, vraagt een passerende toerist aan zijn vrienden. Ja, doe dat, daar heb je een fantastisch zicht en iedere toeristische gids geeft de paar vierkante meters onder de discobol van de Vlasmarkt drie sterren. Een toplocatie met gepaste accommodatie.

“Het staat hier vol wannabes”, zucht Bart, een personage dat dit jaar pas voor het eerst op de voorgrond treedt.

“Hoe herken je die?”, vraag ik beleefd.

“Mensen met te veel praatjes, met een mening over alles”, rolt Bart een beetje geërgerd met de ogen.

Ook de vast terugkerende personages Bram en Fauve voelen zich niet op hun gemak. “Er zijn te veel toeristen. Fakers”, stelt Bram. “We hebben de nacht uitgezeten, maar nu zijn we door.”

Steve, de ontwerper van mijn logo, blijft voor zijn doen relatief rustig. “Ik heb socialisten nodig om agressief te worden”, vertrouwt hij me toe.

Onversaagd is een man te diep in het glas gedoken. Zijn gelaat draagt de sporen van zijn grenzeloze overgave.

Hoofdrolspeler Vos komt lichtjes verdwaasd uit de massa opdoemen. “Ongelooflijk”, schudt hij het hoofd. “Hier aan de Kinky Star staan we echt wel aan de juiste kant van de Vlasmarkt. Aan de andere kant zijn ze zot. Ze graaien in uw zakken en ze springen op u. Het zijn beesten.”

“Dit het einde van de kinderboerderij,” komt ene Ben me vertellen, “nu begint de zoo. De gedomesticeerde varkens worden wilde beesten.”

“Zijt ge zelf een wild beest of veeleer een varken?”

“Euh.”

“Ge doet maar wat?”

“Ja”, knikt Ben, opgelucht dat ik hem niet langer op de rooster leg met te moeilijke vragen voor dit moment van de dag.

Ook Thomas, die zijn eerste stappen zet als personage en nog een beetje zoekt naar de juiste toon, levert graag een bijdrage. “Typisch aan de Gentse Feesten”, zegt hij, “is dat koppels boel maken. Vaak wil de ene al naar huis terwijl de andere nog wil blijven. Voor hen zijn de Feesten quite a stretch. De Gentse Feesten doen… – oei, ik heb telefoon, het is toch niet mijn vrouw, ah, neen, gelukkig, een maat – …komt neer op de flexibiliteit van uw relatie checken.”

Ruben en Nima verlaten onder luid gejoel en geproest de Vlasmarkt. Waar zij zullen aanspoelen, weten ze nog niet, maar de goot is beslist een veilige gok.

Vos is nog altijd niet goed van zijn confrontatie met de ander kant van de Vlasmarkt. “In een straal van 20 meter ronde de Bar des Amis loopt het vol crapuul. Het zijn conservatieve lui met een mottige zonnebril van J&B. Ik verzet me tegen hun aanwezigheid op de Vlasmarkt. Mijn wantrouwen tegenover hen is zeer groot.”

“Ge voelt u geen deel van hun wereld?”

“Elk groepsgevoel is mij vreemd. Ik ben hier als individu.”

Nima, een hoofdpersonage dat geliefd is bij vele lezers, doet zijn beklag over raciale vooroordelen op de Vlasmarkt. “Vanavond ben ik getuige én slachtoffer geweest van racisme”, zegt hij ontdaan. “Op een bepaald moment passeerden er mij twee meisjes. ‘Pas op, er lopen hier veel Marokkanen rond’, zei de ene terwijl ze naar mij keek. Het valt mij op als ik zelf niet drink. Nu kan ik me voorstellen hoe het voelt om vrouw te zijn op de Gentse Feesten. Autochtone mannen weten niet hoe lastig het hier is voor ons. Zoals ze vrouwen in hun poep nijpen, zo voelen ze aan mijn besneden eiken.”

‘Gaan we lekken?!’, probeert Nima andermaal. Dit keer is het enthousiasme bijzonder groot, maar ongelukkiger wijze staat Bart in de weg.

Toch hebben ook autochtonen mannen het niet altijd onder de markt. “Ik ben daarnet nogal hard afgewezen”, vertrouwt Bert, een vriendelijk personage dat dit jaar wegens agendaproblemen geen grotere rol kon opnemen, me toe. “Ik stond met een meisje te praten en na een kwartier zei ze: ‘Ik ga naar huis, maar niet met u.’ Dat komt aan.”

“A uterus to say ‘you’ to”, citeert Nima uit zijn eigen absurde oeuvre. Wegens de combinatie van de klanken ‘you’ en ‘to’ wordt Bert er niet echt vrolijk van, maar hij kan zich tenminste troosten met de gedachte dat hij zich ook zonder vrouw niet heeft overgegeven aan idiotie en crapuleus conservatisme. Plus daarbij: de zon schijnt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wauw. Wat een massa. Wat een ongelooflijk drukke bende. De Vlasmarkt heeft gekreund onder het volk. Toch was er minder waanzin dan ooit. Maar ach, niet getreurd, waanzin creëer je zelf.

Luttele minuten voor Nima huiswaarts plooit, laat hij zich nog betrappen op het verorberen van een pot Vlasmarktpasta. Alsof het allemaal niet besant.

Het is ver gekomen wanneer provincialen al tot in mijn straat verdwalen. Daar lopen ze dan te hoop, drie meisjes en één jongen, zoekend naar de juiste richting, zich afvragend met welk doel. Ach, het zijn brave kinderen, geen tuig van de richel dat uit is op vernieling.

Anders zit dat met het gemotoriseerd verkeer. Ik zie opvallend veel wagens passeren en ze scheuren opvallend agressief voorbij. Gierende banden, ronkende motoren, pk’s die IQ’s overstijgen: het lawaaierige repertoire van stuurloos testosteron.

De feiten bevestigen de voortekenen: de Vlasmarkt staat afgeladen vol, voor het eerst sinds het begin van de Feesten. Geen goed getimede regenbui vannacht, de weergoden hebben nagelaten om alle eendagscrapuul terug naar huis te spoelen opdat de klassementsdrinkers zich ongestoord van hun taak kunnen kwijten.

Dat het volk zo wild rond hem kolkt, stoort getrouw hoofdpersonage David allerminst. “Ik wil me laten uitschrijven als hoofdpersonage, zodat ik kan opgaan in de massa”, stelt David.

Let niet op de bril, het gaat om de moustache. Ollie loopt thans rond met een pornorsnor, maar zal morgen alweer modificaties aanbrengen.

“De anonieme massa?”

“Neen, zo ver wil ik niet gaan. Doe maar de nonieme massa van bekend volk”, nuanceert hij.

Elke, een collega met een fijne pen en dito principes, komt me melden dat een vriendin zopas haar punani heeft getoond.

“Tsunami?”

“Punani. Dat is een eufemisme voor foef.”

“O. Leuk.”

“Leuk? Ik vind dat een beetje vuil, hoor. Dat is een gebrek aan zelfrespect.”

“Ik vind van niet. We moeten de samenleving koesteren waarin vrouwen hun foef kunnen tonen zonder dat ze gestenigd of verketterd worden als hoeren.”

“Ik kan niet akkoord gaan met je. Zelf zou ik nooit mijn foef tonen aan wildvreemde mannen. Private delen zijn privaat om een reden.”

“Dat is hoe jij ernaar kijkt, maar als andere vrouwen wél vinden dat ze hun foef mogen flashen, is dat hun individuele keuze.”

Vos en David maken van de vergadering op de Vlasmarkt een societygebeuren waar vele lieden zich te minderwaardig voor voelen.

“Denk jij dat liberalisme zo ver mag gaan?”

“Ik zou niet weten waarom het níét zo ver mag gaan”, antwoord ik. Daarmee zijn we nog niet tot overeenstemming gekomen, maar dat hoeft ook niet. Volwassen mensen hebben respect voor meningen die de hunne niet zijn.

David wijst op een man met een vreemd gezicht. “Het voordeel van een baard is dat ge ermee kunt wegsteken dat ge een kin hebt”, merkt hij op.

Die opmerking geldt als een ludieke terzijde, want Elke neemt thans weer het woord. “Iedereen op de Vlasmarkt is op zoek naar iets wat ze nooit zullen vinden”, zegt ze erudiet. “Ik heb het ook gedaan, vroeger.”

“En, ooit iets gevonden.”

“Mja. Vluchtig. Je moet er jong voor zijn en geloven in de rock-’n-rollprins. Ondertussen weet ik dat het losers zijn met veel issues.”

Andermaal acht David het tijd voor een terzijde. Ik dacht dat hij zichzelf uitgeschreven had als hoofdpersonage, maar hij blijft maar een bepalende rol opeisen. “Gaat gij hier soms cruisen?”

Een blonde vrouw met een hoedje verdient het dat twee gesofisticeerde mannen haar op de foto komen vergezellen.

“Cruisen? Wat is dat?”

“Tussen de mensen door wandelen, van de ene open plek in de massa naar de andere. Cruisen is onontbeerlijk op de Gentse Feesten. Neem een paar mensen mee en maak er een fijne kruistocht van”, raadt hij me aan.

Ik bedank hem voor de suggestie, maar besluit dat het veel gemakkelijker is om gewoon te blijven staan. Laat de mensen maar tot mij cruisen, dat kost minder moeite. Kijk, daar komt Adrien Cocquyt al aangespoeld. Ook hij ergert zich een beetje aan de drukte.

“Mensen van buiten Gent hebben veel minder respect voor de stad”, stelt hij. “Op tien meter van het urinoir staan ze tegen een gevel te pissen. Dat kan toch niet?”

Ik geef hem gelijk. Zoiets kan niet en moet ernstig beboet worden.

Terwijl op de achtergrond het feest losbarst, kiest Karel voor ingetogen rust.

“Hoe later op de avond, hoe ouder de mensen”, constateert Karel, de opkomende kunstenaar die samen met mij gewaarwordt dat we steeds meer ademruimte krijgen naargelang de zon hoger aan de hemel klimt.

“Die jonge gasten kunnen niet zuipen”, vermoed ik. “Plus daarbij: no commitment. Engagement en volharding zijn hen vreemd.”

Karel is wel een toegewijde feestvierder. “Brengt het vloeibare goud uit de Kinky Star en laaft u aan de hoorn des overvloeds!”, beveelt hij in het wilde weg.

Elke blijft er kalm bij. “Ik ben en leef een beetje saai. Ik heb al mijn zotte emoties al achter mij gelaten”, zegt ze onthecht.

“Het leven is de voorstudie van de dood”, merkt Karel op. “De dood is niets en het leven is uiteindelijk ook maar een kwestie van doelloos rondhangen. Get used to the nothingness!“

Een Antwerpse jongeman breekt zich het motörhoofd met de vraag hoe hij in ‘s hemelsnaam op een Gentse vensterbank verzeild is geraakt.

Alweer is de muziek opgehouden en krijgen we een dagelijkse regenbui in onze nek. Het meeste volk is nu definitief naar huis. Doch, zoals altijd wenkt aan L’Enfant Terrible de afterparty. Ik ontmoet er Michiel, een journalist die uitgeweken is naar Nederland.

“Kijk eens aan, dat volk staat hier maar te zuipen as if there’s no tomorrow“, sla ik gade.

“Erger nog, ze staan hier alsof ze geen lief hebben, geen werk, geen vrienden, geen familie, geen oma’s die dood kunnen gaan”, vult Michiel aan. “Maar het erge feit is: oma’s gaan dood, altijd en overal.”

Dat de massa het maar goed in haar oren knoopt, wanneer zij zich vanavond wegens de nationale feestdag voor het vaderland staat te intoxiceren.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Verschillende onafhankelijke bronnen hebben mij bevestigd: vannacht werd op de Vlasmarkt het wildste feestje tot nu toe gebouwd. Eindelijk kreeg de waanzin een kans, zonder dat het Sfeerbeheer agressieve zuipkeutels van het plein hoefde te gooien.

Fluitend geeft Vos het marsritme aan. De rattenvanger van de Vlasmarkt bezweert de massa.

Mijn nacht begint met de geur van versgebakken brood. Ergens in de buurt is een bakker serieus sjette aan ‘t geven. Maar hoe bekoorlijk ook, mijn verlangen gaat niet naar een nog warme boterham, wel naar een bekertje bier. Tijdens de Gentse Feesten moet het klassieke ontbijt zijn plaats kennen.

Zoals elke ochtend loop ik langs de oevers van de Leie. Aan de Recollettenlei staan drie jongelingen in het water te pissen. Er passeren twee jongedames. “O, meiske, als ik u nog eens tegenkom, ge zult wat meemaken”, fleemt één van de zeikmossels in een of ander provinciaal dialect. De twee juffertjes reageren niet en lopen gestaag voort, tot ontzetting van de geile dronkelap, die hun helaas niet achterna kan lopen omdat zijn pisseloen nog volop urine aan ‘t lozen is.

“Kijk eens aan zo’n kort rokske. Laat uw mama u zo buitenkomen?! Hoer!”, schreeuwt hij. Zijn vrienden mompelen dat hij zijn kop moet houden, maar daar heeft de ongemanierde vlegel geen oren naar. “Het is toch waar dat het een hóér is!”, brult hij nogmaals voor de hele buurt.

Eline en Sara, twee talentrijke dames met een pen, kunnen ook overweg met een vette discobeat.

Ja, inderdaad, dat zal wel zijn dat het een hoer is. Zoals het altijd de schuld is van vrouwen dat sommige mannen zich niet meer kunnen gedragen zodra ze hun vlees willen afkuisen aan een bevallig grietje.

Ook op de Vlasmarkt loopt het vol bevallige grietjes, onder wie voor het eerst tijdens deze Feesten mijn eigen vrouw. Dat werd tijd. Wij moeten elkaar niet beloven ons te gedragen, want wij zijn volwassen mensen die zichzelf slechts zeer uitzonderlijk te schande maken.

Daar is ook Jan weer. Hoewel hij al enkele keren een cameo heeft gemaakt, is hij nog niet definitief doorgebroken als personage. Dat heeft te maken met zijn onregelmatige aanwezigheid. “Onregelmatig? Neen, ik kom enkel op de even dagen naar de Vlasmarkt. Hoe dat komt? De regen of de ouderdom, ik weet het niet”, zegt Jan. In de dansende massa speurt zijn oog naar schoonheid. “Hoe later, hoe minder echte liefde. Er staan ondertussen maar enkele hoge bomen meer tussen het struikgewas. Hoe later, hoe meer struikgewas.”

Volgens Jan zou er meer volk naar de Feesten gekomen zijn als iedereen een hoodie had. ‘Zo’n kap biedt elegante bescherming tegen de regen.’

“Waar staat mijn vrouw?”, vraagt een bezorgde Hans me. Hans is een aanhankelijke Oostendenaar die zoveel van zijn geboortestad houdt dat hij al vele jaren woonachtig is te Gent.

“Ik heb haar gezien bij een neger”, lieg ik.

“Een neger?!”, vraagt Hans bezorgd.

Ik kijk wat om me heen en ben geschokt als ik enkele meters verder Teun opmerk: ze voert effectief een gesprek met een vlotte jongen van Sub-Saharaanse afkomst! “Euh, Hans, daar staat ze”, wijs ik.

Karel, een opkomend kunstenaar uit Oudenaarde, heeft het gesprek gevolgd en schudt het hoofd. “Tja, wanneer je je blanke middenklasser kunt inruilen voor een neger, grijp je je kans”, observeert hij.

“Zeg, wanneer hebben wij elkaar nog al gezien?”, vraagt mij opeens een bruinharige krullenbol met een snorretje op zijn bovenlip.

“Enkele dagen geleden op de Vlasmarkt? Vorig jaar op de Vlasmarkt? Twee jaar geleden op de Vlasmarkt?”, suggereer ik.

“Waart gij niet onlangs ook op het feest van Vos?”

“Vos zoals in ‘Luc De Vos’, de zanger?”, vraag ik, want er zijn vele Vossen, zoals bijvoorbeeld ook mijn hoofdpersonage Kevin. “Met zijn gigantische zeug aan het spit voor zijn vijftigste verjaardag?”

Raf is een gehaaide technocraat die op het kabinet van een socialistisch minister werkt. Desondanks is medemenselijkheid hem niet vreemd.

“Ja, dat feest.”

“Daar was ik inderdaad ook.”

Thomas – zo blijkt hij te heten en het internet ontkent dat niet – verontschuldigt zich en zegt dat hij lijdt aan prosopagnosie. Ik vraag hem het woord op te schrijven in mijn notitieboekje, want ik ken het niet. “Het betekent dat ge geen gezichten kunt herkennen”, legt Thomas uit. “Mensen komen u dan soms groeten en dan kunt ge enkel beleefd knikken terwijl ge u afvraagt: wie is dat nu weer? Enfin, de diagnose is natuurlijk niet wetenschappelijk vastgesteld, maar ik heb er toch maar last van. Nu moet ik helaas naar het toilet.”

“Tot de volgende keer dat ge mij niet herkent”, groet ik beleefd.

Tijd om op adem te komen is er niet, want daar is Vos – niet de zanger, maar de programmator van Gent Jazz – weer. “De mensen zijn veel grappiger dan gisteren”, deelt hij mee.

De galante Jan laat Annelies schuilen onder zijn hoodie. Samen vormen zij een dam tegen de regen.

“Hoezo?”

“Ze zijn veel emotioneler en losbandiger. De losbandigheid komt voort uit het defaitisme wegens de nakende ondergang. Als ik val, zal ik huilen van geluk. Het is de val die alles gelijkmaakt”, verklaart Vos. “Mensen denken altijd dat nihilisme dingen kapotmaakt, maar het kan ook een positieve kracht zijn. Als ge beseft dat het allemaal zeer weinig voorstelt, kunt ge enkel fluiten van vreugde. Pas op, ik pleit niet voor oeverloos relativisme. Sommige dingen zijn gewoon te erg.”

Jan sluit zich min of meer aan bij Vos. “Het is de eerste avond dat de waanzin zich openbaart”, weet de schrandere journalist. “Het weer valt mee, de Irish coffee doet zijn werk, dus iedereen gaat ervoor. Mooi! Helaas is er ook meer potentieel geweld, maar het Sfeerbeheer waakt. De algemene flow zit wreed goed.”

Hoewel hij een pleidooi houdt voor waanzin, ziet hij er zelf nog behoorlijk scherp van geest uit. “Als ge minder dronken zijt dan de mediaan, voelt ge u meer toeschouwer dan deelnemer. Dat maakt het geestig genoeg om hier te blijven”, vertelt Jan.

Druilerige ochtendregen is het enige geldige excuus voor vrouwen om hun sjaal te transformeren tot een hoofddoek.

Niet dat je het plein zomaar kunt verlaten wanneer Vos de crowd managet. “Niemand gaat naar huis zonder mijn toestemming”, klopt hij zich op de borst. “Als er gedanst moet worden, zal er gedanst worden. Mensen die naar huis gaan, dat kunnen wij niet aanvaarden.”

Toch krijgen sommigen wel degelijk het bevel naar huis te gaan. Zo is er Steve, de ontwerper van mijn logo, die de socialistische apparatsjik Raf een goede raad heeft: “Raf! Het is geen uur meer voor een socialist! Ga naar huis!”

Op de Vlasmarkt heeft de regen het ondertussen weer overgenomen van de muziek. Desondanks blijven sommigen dansen, al is dat soms met een open rits, zoals bij Joël. Die gebaart dat dat allemaal niet erg is. “Er moet een overdracht van gemengde gevoelens blijven bestaan”, verkondigt hij.

Hopelijk kan de Heer hartelijk lachen met zoveel losbandigheid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Mijn traditionele hoofdpersonages laten het één voor één afweten. Heeft de regen hun heilige vuur gedoofd of sparen zij hun energie en hun quotes op voor later? Voor hun afwezigheid kan er in ieder geval geen vergiffenis zijn.

Een slak kruist mijn pad. Het dier heeft nog zeven nachten de tijd om op de Vlasmarkt te geraken.

Motregen. Voor iemand die tijdens de Feesten maximaal vier uur aan één stuk slaapt, komt die zeer goed van pas. Het frisse gemiezer houdt mij wakker wanneer ik naar de Vlasmarkt stap.

Onderweg kruist ik het pad van een naaktslak. Ik heb het wel voor slakken. Het zijn vriendelijke dieren waaraan je je niet bezeert als je ze per ongeluk met je blote voet doodtrapt. Wel laten ze nogal een smurrie na, maar dat kun je van vrouwen evengoed zeggen en zouden we hen daarom minder graag zien?

Vlak bij de Feestenzone zie ik hoe een jongen een snikkend meisje opraapt van de grond en haar innig omhelst. Getroost worden in de regen, voor een verdriet dat geen woorden meer verdraagt, het leven van vele vrouwen wordt zelden nóg romantischer dan dat.

Een jongeman bereidt zich voor op het glorieuze moment dat er beharing uit al zijn gezichtsporieën zal beginnen te groeien.

Soit, we mogen ons niet laten afleiden. Net op het moment dat ik een sms ontvang of ik naar de Vlasmarkt kom, arriveer ik er. Het is een bericht van goede vriend Peter, die voor het eerst uit de coulissen treedt. Mijn gewoonlijke hoofdpersonages vallen nergens te bespeuren. AL zie ik wel Bram en Fauve, een duo dat verbonden is door wederzijds respect en een werknemerscontract.

Fauve drinkt nog altijd geen alcohol. Van sigaretten moet ze ook niet weten: onze tabaksrook bezorgt haar oprispingen van astma. Ze heeft zo’n puffertje waarvan niet-ingewijden niet begrijpen hoe het werkt. Lieven, een gewiekste jongeman die mij terloops wordt aangeboden als nevenpersonage, onderzoekt het ding en blaast er een wolk sigarettenrook in, zeer tot ontzetting van Fauve. Met een plotse flits van zelfbeheersing vermijdt zij een morsig bloedbad.

Bram klampt een sfeerbeheerder aan en doet zijn beklag over de op zijn einde lopende nacht. “Er is te weinig sfeer”, merkt hij op.

Vier jonge mensen beelden uit wat feestvreugde betekent. Hun compositie kwam intuïtief en dus oprecht tot stand.

De sfeerbeheerder knikt begrijpend. “Meer sfeer in zone Alpha, graag”, zegt hij in zijn microfoontje. Als we nu op Facebook stonden in plaats van de Vlasmarkt, hadden we met zijn allen van vind-ik-leuk gedaan.

Edmond Cocquyt jr. is echter nog niet overtuigd van positief denken. Hij wijst een beetje boos naar de dj-toren. “Van de jaar is het daar een ongelooflijk saaie bedoening. Tegenwoordig mag iedereen naar boven op de toren. Weet ge wat het gevolg is? Dat niemand er nog op gaat. De exclusiviteit is weg”, moppert Edmond.

Ik leef met hem mee en probeer niet te hard aan de hongerige kindjes in Afrika te denken die zich tevreden moeten stellen met zongedroogde slakken.

Ook Peter is vandaag niet in zijn vrolijkste bui. Naar eigen zeggen kan hij er zich niet toe bewegen de zuipende massa níét te veroordelen. Ik leef met hem mee en probeer niet te hard te denken aan de arme drommels die onschuldig in de cel zitten.

“Er zijn hier toch echt wel veel mensen die zichzelf belachelijk maken”, oppert hij.

Voor deze man zit de nacht erop. De merkwaardige bobbel op zijn voorhoofd weerhoudt er hem niet van om deftig gekleed het plein te verlaten.

Nét op dat moment pletst een jongen van Sub-Saharaanse afkomst tegen de grond. Hij ligt niet alleen languit op het natte asfalt, hij doet dat op de koop toe in zijn blote kont. Het duurt enkele seconden vooraleer hij beseft dat iedereen in de buurt zich een breuk staat te lachen met zijn onbedekte negerbillen. Krampachtig tracht hij zijn bruine maan te bedekken. Het tafereel ziet er zo grappig uit dat ik er maar niet in slaag om één foto van de scène te schieten.

“Er staan veel tikfouten in uw verslagen”, meldt Peter even later – hij doet dat met behulpzame motieven. Ik twijfel nog of ik die slordigheden eruit zal halen: ze zijn per slot van rekening stille, maar mooie getuigen van mijn fysieke en mentale desintegratie tijdens een slopende tiendaagse.

We geraken aan de praat met een vrolijke dame die geen muziek meer nodig heeft om te dansen. “Ik sta hier te zweten, maar zonder drugs. Dit is hetzelfde als sporten of joggen. Ik ben gewoon blij!”, legt ze uit.

Peter van zijn kant is nog altijd niet blij. Hij heeft er spijt van dat hij zolang gebleven is. “Maar als ik thuis wil geraken, zal ik moeten beginnen te stappen”, beseft hij met een zucht.

Een hipster met roze pet tracht positieve vibes op de Vlasmarkt te brengen. Het sfeerbeheer laat na om tijdig in te grijpen.

Ook de vriend van de blije dame is niet van plan om nog veel langer te blijven. “We gaan naar huis”, meldt hij.

“Oké, vanaf nu drinken we niet meer”, knikt zijn vriendin.

“Euh, waarom zouden we naar huis gaan als we daar niets meer drinken?”, antwoordt de man stomverbaasd.

Met behulp van zijn voeten beweegt ook het lichaam van Peter zich huiswaarts. Welk pad zijn geest kiest, valt niet te achterhalen.

Eén na één komen bekende gezichten me gedag zeggen. Zelfs Nicolas van het Botramkot kuist zijn schop af na een voor hem zeer vreugdevolle nacht. “Het succes van onze Maggie-pins is ongelooflijk”, grijnst hij. “Jongens die er één willen, moeten een roos geven. Daardoor doen de Paki’s hier gouden zaken en vragen ze soms tot 3 euro voor één bloem. Vrouwen van hun kant moeten hun borsten tonen. Ik heb er zeker zestien paar mogen aanschouwen! Sommige meisjes waren mogelijk nog niet eens zestien jaar. Dat is geen probleem, zolang ge er niet aankomt. Enfin, aan sommige borsten heb ik toch eens mogen zuigen, maar dat moet ge misschien niet opschrijven.”

Sfeerbeheerster Hilde balanceert een mand op haar hoofd en heeft Edmond (r.) zodoende ferm het nakijken.

Toch heeft ook Nicolas enkele negatieve kanttekeningen over de voorbije nacht. “De regen, dat blijft een probleem. Nu hebben wij daar in ons Botramkot geen last van, maar het blijft erg dat het KMI niet geïnteresseerd is in de nacht. De mensen op de Vlasmarkt willen dus wel weten welk weer het in de loop van de nacht zal zijn, het liefst van uur tot uur.”

Nadat ik me even heb gemoeid in een opstootje – zie je twee mensen vechten, ga er dan tussen staan: een devies dat ik van Peter heb overgenomen – besluit ik genoeg te hebben gezien voor vanavond. Of vanochtend, zo u wilt. Ik slenter naar de uitgang van het plein en kan het niet laten om toch nog even naar één van de koffie schenkende predikanten te luisteren.

“Het is belangrijk dat je een levende relatie hebt met God”, zegt Tony tegen Kristof, wiens Zuid-Amerikaanse vrouw wel gelovig is, maar die zelf geen diehard katholiek is. (Dat laatste bedoel ik zoals het er staat, niet als understatement.) “God verlangt naar mij, ik verlang naar God. Hij kent onze pijn en onze teleurstelling. Je moet vragen aan God wie Hij is en dat Hij zich toont. Toen ik 26 was, zat ik vast, maar in enkele weken tijd heeft God mijn denken vernieuwd. Geloof krijgt vorm in je relatie met God.”

Pfff, is dit alles, vraagt Nicolas zich af, is dit alles wat er is? Als het aan hem lag, liepen er veel meer beenhouwersvrouwen rond die gewillig onder hun kiel lieten gluren.

“Er is wel iets”, zegt Kristof een beetje weifelend, maar voor hem lijkt geloven vooral neer te komen op af en toe naar de eucharistieviering gaan.

“Blijf niet hangen in rituelen!”, waarschuwt Tony. “Het gaat niet om rituelen of wat de priester doet, maar om God. Kijk, nu ben ik zelf ook een priester: ik breng God op straat.”

Nu pas merk ik dat Tony’s handen heftig trillen. Ofwel is hij nogal enthousiast, ofwel heeft hij zelf al te veel koffie gedronken ofwel komt een ijverig noterende, naar alcohol stinkende journalist iet of wat intimiderend over. Maar hij versaagt niet en blijft zijn boodschap verkondigen: “Je moet op je knieën gaan voor God. Niet letterlijk – al mag dat ook – maar in je hart. God ziet alles wat ik doe en ik weet dat hij blij is met het leven dat ik nu leid.”

“Voel je je dan niet voortdurend bekeken door de een of andere Big Brother?”, kan ik niet laten te vragen. “Of voelt het veeleer als een hand op je schouder die je ondersteunt?”

“Dat tweede natuurlijk”, zegt Tony met een zenuwachtig glimlachje.

Ik probeer hem nog eens uit zijn tent te lokken door te vragen wat hij ervan vindt dat ik niet geloof in God, maar hij is zo vriendelijk om te oordelen dat dat mijn keuze is. Op dat punt heeft hij zeker gelijk en ik bedank hem voor zijn vriendelijke uitleg.

En nu kies ik ervoor om mijn bed op te zoeken en de dag weg te slapen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.