Swaffelpaal

15 juli 2012

Goed, we zijn vertrokken. De sfeer zat goed, op de juiste momenten viel er nauwelijks regen en de hoofdpersonages beginnen zich reeds in hun rol te schikken. Vreemd genoeg stelen West-Vlamingen almaar vaker de show.

Een jonge volkszanger draagt een bevreemdend hemd. Verder is alles oké met hem.

Elke ochtend ga ik te voet naar de Vlasmarkt. Dat is ongeveer twintig minuten stappen. Dan denkt een pragmatisch iemand al snel: tijd genoeg voor overpeinzingen over de tijdgeest. Maar néén! De tijdgeest moet nog verzonnen worden door liedjesschrijvers, copywriters en krantencommentatoren met een bevoorrechte kijk op de werkelijkheid. Dus stap ik gewoon door, en verder geen gezwam.

Aan de Coupure zitten twee dronken meisjes op een dorpel. Wanneer zij mij zien opdoemen uit het duister klinkt het respectvol van: “Woooooow!” Waarna een beleefd “Hallo, meneer” volgt. Ik wens hen een goedemorgen terug en stel mij verder geen vragen bij een tijdgeest waarin dronken meisjes zwaar onder de indruk zijn van nuchtere manspersonen.

De stad is heel wat drukker dan gisteren. Op de Korenmarkt zwalpen zuipzombies door het vuilnis. Ze beleven de tijd van hun leven. In de Belfortstraat, op een steenworp van mijn geliefde Vlasmarkt, duwen vier hulpverleners één rolstoel voort. Daarin zit een toxisch geprivilegieerde jongeman. “Ik ga wel thuis geraken”, probeert die nog. De EHBO’ers grijnzen naar elkaar: dat zal wel.

Daar ben ik dan: thuis op de Vlasmarkt. Meteen komt één van de hoofdpersonages van vorig jaar zijn rol opeisen. Ik geef ze hem met plezier: met een man als Vos zijn leuke quote nooit ver weg. En stoemelings belandt een meisje in een kort bijrolletje. Ze heet Lindsey en ze draagt een authentieke K-way. “Ik ben niet interessant omdat ik een K-way aan heb”, probeert ze alla aandacht af te wenden. “Ik zou gewoon graag een sigretje willen.”

Met ijzeren pinnen op hun leren jas wapenen jongedames zich tegen ongevraagde mannelijke aandacht.

“Als ik een madam was, ik zou geen K-way aanhebben, maar een jurkje met roosjes erop”, dient Vos haar van stevige repliek.

“Dat is geen goed idee. Als meisje moet je low-key blijven. Niet te veel aandacht trekken”, weet Lindsey. Daarmee heeft ze één sigaret verdiend, vindt Vos.

Het ervaren hoofdpersonage overschouwt de massa en merkt op: “Ze hebben hier allemaal veel liefdesverdriet en weinig koolhydraten.” Voilà, de tijdgeest samenvatten, zo doe je dat.

Bram Bostyn, een gehaaide manager van allerlei succesvolle comedians, komt erbij staan. “Shit, ik voel dat ik van de jaar een slachtoffer ben”, merkt Bram op. Daar heeft hij gelijk in. Vorig jaar had ik zijn welwillendheid nog nodig daar ik Gunter Lamoot wou interviewen voor mijn boek Imago. Thans zal hij geen verweer hebben tegen de manier waarop ik hem portretteer.

Veel zorgen maakt hij zich daar niet over en als volleerd hoofdpersonage vraagt hij Vos: “Hoe is het met uw festivalleke?”

Vos haalt zijn schouders op. Zijn ‘festivalleke’ is Gent Jazz en het was blijkbaar een topeditie. “Van de vier avonden die ik geprogrammeerd heb, waren er drie uitverkocht”, zegt hij laconiek, maar niet zonder fierheid.

Er komen nog meer complimenten zijn richting uitgewaaid. “Hé, Vos, je hebt het omgekeerde gedaan van verdikken!”, feliciteert een jongedame hem. Vos neemt de lof met een beate glimlach in ontvangst.

En hupsakee, Nima maakt zijn intrede. Ook hij is gepokt en gemazeld als hoofdpersonage. “Nima is mijn favoriete allochtoon”, knikt Vos goedkeurend.

“Gaan we lekken?”, repliceert Nima.

Vos poseert vrolijk bij de homoseksuele voering van zijn portefeuille.

Bram schrikt op. “Ik ben de man met de rem”, duidt hij zijn West-Vlaamse schroom. Ondanks zijn geremdheid heeft hij wel het goedlachse gezelschap van Fauve, die op haar blog Inktvos haar eigen belevenissen samenvat.

Er is Fauve iets ik-weet-niet-hoe-vreselijks overkomen. “Er kwam een man naar mij en hij vroeg of ik zijn swaffelpaal wou zijn!”, vertelt ze ontzet. Dat doe je dus niet met een vrouw, vind ik. We moeten respect hebben voor dames. Ik stel voor om het woord ‘swaffelpaal’ te schrappen uit de geschiedenis van de Nederlandse taal.

Door zoveel vreugdevolle conversaties hadden wij niet in de mot dat zon opkwam, maar kijk, ondertussen is het al klaar. Alweer is de Vlasmarkt een openluchtdiscotheek waar honderden mensen vrolijk staan te dansen. “Als ik dit zie, weet ik: Siegfried Bracke maakt geen kans in Gent”, grijnst een anonieme cultuurondernemer die het feestgedruis overschouwt.

Annelies en Anne-Marie beelden uit hoe het voelde om de bof te hebben. ‘We zagen eruit als Maggie De Block.’

Het is tijd dat mijn personages Annelies en Anne-Marie hun opwachting maken en inderdaad, dat doen ze op het gepaste moment. Zoals we van haar gewend zijn, valt Anne-Marie meteen met de deur in huis. “Kent gij het nummer van de masturbatielijn?”

“De wát?!”

“De masturbatielijn. Een hulplijn voor mensen die ofwel te veel masturberen of die niet weten hóé ze moeten masturberen.”

“Zo’n lijn bestaat niet!”

“Toch wel!”, knikken Anne-Marie en Annelies, en op haar BlackBerry toont Annelies een foto van de flyer van de Hulplijn voor Masturbatie. Zíék!

Annelies en Ann-Marie bevestigen dat. “Maar zelf waren wij onlangs ook ziek”, zegt Anne-Marie. “We hebben allebei de bof gehad. Ik leek wel op Maggie De Block!”

Neen, die dame moeten we niet zien op de Vlasmarkt, al delen de jongens van het Botramkot blijkbaar buttons uit waarop het hoofd van de federale vleesblok prijkt.

Een oud ventje trekt grote ogen als hij de bacchanale Vlasmarkt aanschouwt. ‘Maar voor de rest is het hier wel plezant.’

Via via – tja, hoe gaan die dingen op de Vlasmarkt? – raak ik in gesprek met Katrien. Zij laat Vos en mij raden welke cupmaat ze heeft. B? C? Een beetje beledigd zegt ze dat het wel degelijk een D is.

“Zijt ge zeker?”, vraag ik sceptisch.

“Ik kan u de maat tonen op mijn bh”, knikt ze ferm.

“Kunt ge dat hier en nu doen?”, probeert Vos.

“Neen, niet op klaarlichte dag op de Vlasmarkt”, drukt Katrien alle hoop de kop in. Ze heeft nogal een kijk op de dingen. “Wat staan al die gasten hier te doen? Ze staan hier gewoon de hele tijd rond te kijken of ze chicks mee naar huis kunnen nemen om te poepen. Ze kijken naar de borsten van alle vrouwen en vragen zich af: is het een A, een B, een C of een D, en vooral: mogen we eraan komen?”

De dansgrage Anne-Marie demonstreert dat ze wel degelijk een onderbroek aan heeft.

Ik bedank Katrien voor haar bijdrage en maak even tijd voor Edmond Cocquyt jr. die met zijn klieken en zijn klakken op de lijst van de Open Vld beland is. Edmond heeft vreugdevol nieuws: zijn vriendin is zwanger. Hij heeft haar op vruchtbare wijze gepaald. “Meteen raak”, beweert hij.

Net als zijn grootvader, zijn vader en zichzelf zal ook zijn zoon Edmond heten. “En als het een dochter wordt, gaan we voor Edmondina of Edmonda. Maar het wordt dus een zoon!”

“Hoopt ge?”

“Neen, dat weet ik. Dat zál zo zijn!” Voor zoveel doorzicht heeft Edmond geen echografie nodig. Zijn hippe ziekenfondsbril volstaat.

Bram Bostyn staat zowaar een beetje te dansen. “Ik ben euforisch en zonder drugs, hé!”, deelt hij mede.

Ook Fauve is euforisch. Nochtans drinkt zij niet. “De legende wil dat ik als kind in een vat Red-Bull gevallen ben”, openbaart ze.

Vos is niet alleen een succesvolle jazzprogrammator, hij weet ook vele vrouwentongen te bekoren.

Een West-Vlaamse vrouw van ergens rond de vijftig is ook euforisch, maar dan op een ingetogen manier. “Mag ik even op u steunen?”, vraagt ze me vriendelijk. “Ik ben zát!”

“Gelukkig valt dat op dit plein niet zo heel erg op”, stel ik haar gerust. “Dronkenschap is een wijdverspreid syndroom in deze zone.”

Opeens komt een gelegenheidspersonage aan mijn mouw trekken. Omdat Tijl een goedlachse letterbaas is met een talent voor alcoholisme, wil ik hem gerust opnemen in het ensemble. De man is woonachtig te Mechelen, behoort etnisch gezien tot een West-Vlaamse ondersoort en heeft nog nooit één nacht Gentse Feesten tot de ochtendstond uitgezeten. Vandaag maakt hij zowaar zijn debuut en al meteen mikt hij hoog met een zwaar filosofisch vraagstuk.

Dat vraagstuk wordt met name aan vrouwen voorgelegd. “Hallo, mag ik u even confronteren met een ernstige filosofische kwestie?”, vraagt Tijl aan alweer een nieuw slachtoffer.

In een vlaag van wild opstuwende erotiek gooit een koppel zich pardoes op de vuile vloer van de tent van de Kinky Star. Hun gestoei zal sporen nalaten tot de volgende wasbeurt.

“Stel je komt op café twee knappe venten tegen. De ene is een mannelijke slet die elke vrouw wil palen. De andere is een serieuze jongen. Geen sociopaat, maar een rustige gast die al een paar langdurige relaties heeft gehad. Eén daarvan was weliswaar met een man. Met wie zouden jullie het liefst een relatie beginnen? Met de heteroseksuele slet of de biseksuele, goedbedoelende jongen?”

“Die tweede”, antwoordt de dame in kwestie.

“Wauw! Dat is de eerste keer deze nacht dat een vrouw dat antwoord geeft. Alle anderen kiezen consequent voor de heteroseksuele slet!”, stelt Tijl verbaasd.

Bubba, de maat van Tijl, houdt zich niet bezig met ernstige filosofische kwesties. “Ik ben verliefd op mijn klak”, zegt hij.

“Gaat het om een platonische relatie?”, wil ik weten.

“Platonisch of aristotelisch, je kiest maar. Maar ik wil benadrukken dat er, ondanks mijn grote liefde, nog geen kwakje van kwam.” Bubba legt uit dat het om authentiek Audac gaat. “Ik hou van die lettercombinatie. Die heeft een erotische werking. A propos, heb ik al verteld dat ik drie kloten heb?”

Nima vraagt aan wc-madam Roland of Gent besant. ‘Natuurlijk niet’, beaamt de beleefde stroppendrager.

Ondertussen heeft Tijl een nieuwe enquête afgewerkt en alweer luidde het antwoord: de heteroeksuele slet. “Jullie zijn allemaal zo’n hoeren!”, schreeuwt hij de vrouwmensen toe.

Een zekere Michiel doorlicht Tijls onderzoeksmethoden. “Sociologisch is het waardeloos onderzoek, maar wel leuk”, zegt hij goedkeurend.

Het is alweer zo ver gekomen dat alle tapinstallaties afgesloten zijn en De muziek opgehouden is te draaien. Tijl denkt dat het tijd is om af te ronden. “Neen, nu begint het pas”, vertel ik hem.

Hij heeft er geen goed oog op. “Ik heb net m’n laatste slok bier op. Nu kan ik geen sigaretten meer roken. Ik heb vocht nodig. Bier, water, cola, desnoods sperma, maar zonder drank kan ik niet roken”, klaagt Tijl. Ik verklap hem dat er tweehonderd meter verder een krantenwinkel is die blikjes bier verkoopt.

Daar fleurt hij helemaal van op, maar er eerst moet hij nog een sociale hindernis overwinnen. Een meisje valt pardoes in Tijls armen. “Ik voel me verschrikkelijk”, huilt ze.

Twee ochtendlijke dames beantwoorden op eigen wijze de courtoisie van Nima. Die reageert existentieel geschokt.

“Laat het verschrikkelijke achterwege”, probeert hij haar te troosten.

Langzaam ontpopt Tijl zich tot Jeffrey. Wie is dat nu weer? “Jeffrey is de zeer bezopen, irritante klootzak waar niet mee aan te vangen valt”, legt Tijl/Jeffrey uit met een boosaardige grijns. “Het is een slechte, onhandelbare mens. Mijn zus heeft me gevraagd om peetvader te worden van haar kind, maar ze beseft blijkbaar nog niet goed dat Jeffrey er ook is.”

Bubba haalt alweer z’n brede schouders op. “Ach, ja, nu begint de fantastische zone waar de grens tussen vriendschap en kloterij vervaagt. Dus neem ik niet meer deel aan discussies teneinde niemand een trok op zijn muil te verkopen.”

Ik geef hem groot gelijk en voor de rest van de dag zuipen wij stilzwijgend de uren naar de vergetelheid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

: Een jonge volkszanger draagt een bevreemdend hemd. Verder is alles oké met hem.

: Met ijzeren pinnen op hun leren jas wapenen jongedames zich tegen ongevraagde mannelijke aandacht.

: Met ijzeren pinnen op hun botjes wapenen jongedames zich tegen bacteriën die van op de grond in hun kousen zouden willen springen.

: De sympathieke Roland is wc-madam op de Vlasmarkt. Indien nodig komt hij uw bips droogwrijven.

: Vos poseert vrolijk bij de homoseksuele voering van zijn portefeuille.

: De hulplijn voor masturbatie blijkt een zíéke affiche te hebben.

: Annelies en Anne-Marie beelden uit hoe het voelde om de bof te hebben. ‘We zagen eruit als Maggie De Block.’

: Impressie van een achterhoofd.

: Fotograaf Tom Verbruggen krijgt een stel groupies over zich heen. ‘Nochtans ben ik ondertussen al een oude, grijze sjarel’, merkt hij op.

: De verzamelde, doch schamele bezittingen van Fauve, die verder volstrekt anoniem wenst te blijven.

: Nima poseert met enkele mutsen waaronder toevallig ook jongemannen schuilgaan.

: Een anonieme man in blauwe broek, blauw hemd en blauwe jas poseert met zijn button van Maggie De Block. Uufflakke, daar krijgt ieder normaal mens honger van.

: Nima beeldt uit hoe het voelt om gelukzalig te zijn.

: Bram Bostyn waagt een danspasje en realiseert zich niet dat privacy niet (meer) bestaat op de Vlasmarkt.

: Een oud ventje trekt grote ogen als hij de bacchanale Vlasmarkt aanschouwt. ‘Maar voor de rest is het hier wel plezant.’

: Emmah geeft wc-madam Roland een dankbare knuffel. Speciaal voor haar houdt hij zijn toiletten proper.

: Het obscene koeterwaals op Nima’s T-shirt is illegaal. Verantwoordelijke burgers met een neus voor Perzisch waarschuwen de politie dat er een man rondloopt die propaganda maakt voor hasjiesj.

: Ook de allerschattigste Pikachu is aanwezig op de Vlasmarkt. Aaibaar tot in het oneindige.

: Clay Vervaene leidt het sfeerbeheer in goede banen.

: Dankzij speciaal aangepast schoeisel bewegen lange meisjesbenen zich op veilige wijze over het vieze plein.

: Impressie van een achteroor.

: Een jongeman zal aanstonds proberen om een hoop tabak tot een sigaret te rollen. Booswichten oefenen hun honende lach wanneer dat niet blijkt te lukken.

: Een jongedame draagt om de een of andere reden een preut op haar rug.

: De dansgrage Anne-Marie demonstreert dat ze wel degelijk een onderbroek aan heeft.

: In een vlaag van wild opstuwende erotiek gooit een koppel zich pardoes op de vuile vloer van de tent van de Kinky Star. Hun gestoei zal sporen nalaten tot de volgende wasbeurt.

: Kapitein Dronkelap overschouwt zijn bezopen bemanning en vraagt zich wanhopig af: welk land nu te bezeilen?

: Een wanhopige man kan de feestvreugde niet meer en probeert zo snel mogelijk weg te geraken van de verderfelijke Vlasmarkt.

: Wie zich bij dit beeld spontaan een lemen hut en een palmboom voorstelt, moet zich vrijwillig aanmelden bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding op straffe van vervolging.

: Twee jongedames proberen in het gevlei te komen door gewillig te poseren. Hun doel is niet eeuwige roem, wel een sigaret.

: De langverwachte Tijl maakt zijn opwachting op de Vlasmarkt. Meteen mag hij één van zijn dierbare sigaretten afstaan aan twee flemende meisjes.

: Vos is niet alleen een succesvolle jazzprogrammator, hij weet ook vele vrouwentongen te bekoren.

: Vrienden voor het leven die elkaar nog maar twee seconden kennen: zoiets heeft Tijl nog maar zelden meegemaakt.

: Een vrouw sleurt haar love interest mordicus mee naar huis. Alweer blijkt de paraplu tijdens deze Gentse Feesten aardig van pas te komen.

: Ruben en Tijl beelden West-Vlaamse verbroedering uit. Wat een toffe provincie is me dat!

: Nima vraagt aan wc-madam Roland of Gent besant. ‘Natuurlijk niet’, beaamt de beleefde stroppendrager.

: Twee West-Vlaamse Gentenaars vragen elkander of Gent Besant. Het antwoord blijft uit.

: Nima is op zoek naar een antwoord op een belangrijke levensvraag. ‘Besant Gent? Dien mij van repliek, or I will explode you!’

: Een trio dronken onnozelaars staat te besannen op de Vlasmarkt.

: Nima en Ruben trachten een sfeerbeheerder te begeren. Dat lukt slechts met mate.

: Een vrolijk wederzien op een bijkans verlaten Vlasmarkt. Eindelijk is er ruimte voor epische gebarentaal.

: Een Hollands meisje dat zich niet keurig geschoren heeft, is op zoek naar haar verloren kaasbol.

: Tijl kan het nog wel even rekken. In zijn jaszak prijkt nog een halve liter bier.

: Een meisje heeft een streep schuim op haar dij. ‘Eikes. Het zal toch geen sperma zijn?’, vraagt ze zich angstig af.

: Vos krijgt gezelschap van een vrolijk gezicht. Voor de elvendertigste keer zal hij herhalen dat hij de meest succesvolle jazzprogrammator is die Vlaanderen al heeft voortgebracht.

: Een vrouw zoekt troost en steun bij Nima Jebelli. Wegens zijn oriëntalistische opvoeding mag hij zoiets niet weigeren.

: Een enthousiaste man probeert een vrachtwagen mee te sleuren in het aanslepende feestgedruis.

: Groene botjes vrolijken de grijze Vlasmarkt op. Voor een eenvoudige volksjongen blijft vrouwelijk schoeisel altijd iets merkwaardig.

: Tijl heeft zich bekeerd tot het Vlasmarktisme. ‘Er is een God en zijn altaar staat hier.’

: Twee charlatans voeren een hoogoplopende discussie over placebomiddeltjes in de kwakzalversector.

: Tijl beeldt zijn evenwichtsorgaan uit. Dat leidt helaas tot een asymmetrische compositie.

: Twee buitenaardse wezens vragen politiek asiel aan omdat het op hun planeet van herkomst niet veilig is.

: Allochtone verbroedering gaat gepaard met sombere gezichten. Het is altijd feest wanneer Limburgers en West-Vlamingen elkaar ontmoeten in Gent.

: Een donzig snorretje met spaghettiresten. De attributen van de ideale schoonzoon anno 2012.

: Hubba en een andere peet discussiëren over hoofddeksels. De rest van de wereld staat thans even stil.

: Onwereldse taferelen op de Vlasmarkt: toeristen banen zich een weg door het vuil.

: Nima geeft een staaltje courtoisie ten beste en groet ‘s ochtends de toeristen.

: Nima leert een dreadlockdragende jongmens aan hoe hij zich hoffelijk kan gedragen. ‘Op elk moment van de dag is courtoisie gepast.’

: Een meisje poseert met haar tenen. Ze maakt zich zorgen over haar vuile voetjes, maar op dit moment van dag en op deze plaats valt dat best mee.

: Nima vraagt aan een man uit het noordelijke Meetjesland of Gent besant.

: Terwijl nog niet alle volk het plein heeft verlaten, begint een ijverige werkmens reeds nieuwe affiches aan te plakken. Je moet het maar doen, zo zonder bier.

: Nima beeldt uit hoe hij zou pissen in het wezen van de een of andere overleden zanger.

: Nima trekt een duivelachtig tronie en probeert zo de ochtendstond te verjagen.

: Een oud koppel is immuun voor Nima’s courtoisie, waarschijnlijk omdat ze de oorlog nog hebben meegemaakt.

: Na één dag Gentse Feesten is Tijl reeds al zijn geld kwijt. De dag van de platte portemonnees komt voor hem onverwachts vroeg.

: Een dwaze toerist filmt zijn eigen blijde intrede in Gent. Wij hopen dat hij uitglijdt over een blikje bier en minstens zijn neus breekt. Zijn nek mag ook, wij zijn niet kieskeurig.

: Sendraboots in drievoud. Met dergelijk schoeisel kom je de Feesten ongeschonden door.

: Op hoffelijke wijze groet Nima een ochtendlijk koppel. Is deze sjarel niet een beetje té goed geïntegreerd?

: Een vrouw met een leren broek fotografeert het afval van de Vlasmarkt.

: Zodra er slecht gerolde sigaretten beginnen te circuleren, weet je dat het stilaan tijd wordt om naar huis te gaan.

: Twee ochtendlijke dames beantwoorden op eigen wijze de courtoisie van Nima. Die reageert existentieel geschokt.

: Zonder veel poeha komt er vuile Porsche op de Vlasmarkt gereden. Een mooi bewijs dat er ernstige storingen zijn in het ruimte-tijdcontinuüm.

: Eigenhandig verjaagt Nima de mannen van Ivago. Voor hen geen courtoisie vandaag!

: Tijl test of een vuilbak te neuken valt en verblijdt ons dra met een positief antwoord.

: Tijl test uit of Nima’s kaak af te lebberen valt en verheugt ons met een positief antwoord. Nima zelf deelt die analyse niet.

: Wildplassen tegen een weerloze vuilnisbak, tot daar aan toe, maar met zijn ontblote zeikspel verschijnt Tijl toch liever niet in de openbaarheid.